marijkeenad.punt.nl
het bureautje en nog wat andere dingen.....

Het is nu half februari en de dagen gaan weer lengen. We hebben een zachte winter gehad. Dat is fijn want ik houd nu eenmaal niet van kou en ga dan alleen naar buiten als het nodig is. Ik wil niet te vroeg juichen want het venijn kan nog in de staart zitten, maar tot nu toe heb ik nog maar drie keer sneeuw moeten scheppen.Ik heb solar tuinlampjes gekocht en aan weerszijden van de trap naar het tuinhuis gezet. Ze geven maar weinig licht, maar het effect is sprookjesachtig en net genoeg om je in het donker geen noodsmak te laten maken. Stom genoeg viel ik vorige week, nota bene toen ik dat wilde controleren, wél. Het had geregend en ik gleed uit. Ik bleef even liggen om te kijken of ik niets gebroken had. Gelukkig was dat niet het geval. Ik weet het: ik moet toch echt mijn telefoon meenemen als ik buiten rondstruin. Dat vergeet ik steeds. Ik had een paar dagen last van mijn been, maar dat is nu weer over.

Ik heb een abonnement op de Libelle genomen. Dat klinkt misschien wat kneuterig, maar ik vind het wel gezellig om het wekelijks te ontvangen. Het is iets om naar uit te kijken.Het abonnement is, vanwege de verzendkosten, schrikbarend duur en ik heb er dan ook een paar andere abonnementen voor opgezegd. In november heeft mijn zus ook al een flink aantal boeken en tijdschriften meegegeven aan vrienden die op bezoek kwamen, en daar ben ik nu bijna doorheen. Het is nu wachten tot er weer iemand met de auto deze kant op komt, want ze heeft er nog meer voor me klaar liggen... heerlijk.

Nu mijn exman begin januari ook is overleden (zijn vrouw overleed drie jaar geleden al), worden de meubels uit zijn huis verdeeld. Daarom appte mijn dochter me of ik "het bureautje" wilde hebben. Dat bureautje, een antiek damesbureautje, stond vroeger in het kantoortje van vader en herbergde de filmrolletjes die hij, als fotograaf in zijn beginnende fotozaak verkocht. Later, toen ik naar de middelbare school ging, en we verhuisd waren naar een huis met winkel en groot atelier, kreeg ik het op mijn kamer, en studeerde ik er aan. Weer later, ik was getrouwd en verhuisd naar Sint-Michielsgestel, ging het bureautje mee naar ons huis. Bij mijn scheiding, 25 jaar later, nam ik het niet mee, omdat het intussen ook een favoriet meubelstuk van mijn man was geworden.Ik wilde het hem niet aandoen om het mee te nemen, ondanks dat ik er aan gehecht was. Toen hij hertrouwde en in het huis van zijn nieuwe vrouw ging wonen, ging het bureautje weer mee. En nu komt het misschien weer mijn kant op, als iemand het mee kan nemen.  Jammer genoeg komt het meeste bezoek per vliegtuig, omdat de reis per auto lang is en voor de meesten niet haalbaar in één dag. Dus ik wacht geduldig.

Er zijn in de afgelopen maanden nieuwe vriendschappen ontstaan. Zo was ik deze week bij vrienden H. en M, die me voor de lunch hadden uitgenodigd. Super gezellig: luisteren naar hun verhalen en heerlijk eten. Ook heb ik in de afgelopen maanden een aantal keren koffie gedronken bij M. (en hij bij mij). Een nog jonge Nederlandse man die in juli vorig jaar zijn vrouw plotseling heeft verloren. Het is fijn om af en toe met hem te praten. Gedeeld verdriet, zeg maar.

Sinds Ad's overlijden is het contact met mijn zus en mijn dochter en zoon intenser geworden. We appen regelmatig. Ook met Ad's dochter heb ik nog steeds regelmatig contact. Zij stuurde me eind vorig jaar een hele stapel tijdschriften die een aantal weken voor afleiding zorgden. Ik zette mezelf op een dieet van één tijdschrift per week, maar met de kerstdagen kwam de klad er in: de kamer was het een puinzooi vanwege de verbouwing en ik woonde in de eetkeuken. Ter compensatie las ik toen elke dag wel een blad en was er dus ook in een mum van tijd doorheen... (het was een halve jaargang...)

Als over een maand het weer wat aangenamer wordt, kan ik weer in de tuin bezig zijn en wat rond het huis gaan klussen. Gelukkig is het bouwafval inmiddels allemaal weg. De bouwvakkers hebben het meeste meegenomen en wat in de kliko kon is met het vuilnis meegegaan. 

Dus uitkijken naar de lente nu.De meeste planten die binnen hebben overwinterd, hebben het tot nu toe overleefd. In het voorjaar krijgen ze lekkere nieuwe potgrond en gaan ze de terrassen en de veranda weer opvrolijken.

 

 

Reacties

lin op 21-02-2018 06:18

Hee marijke, ik heb bewondering voor je, je slaat je er toch maar mooi doorheen. En de winter is het moeilijkste en daarvan is het eind in zicht.

hou je taai, liefs, linda

Cathy op 18-02-2018 20:30

Mooi verhaal, het bureautje vol met herinneringen komt terug bij jou, zal er een mooi plaatsje krijgen, een stukje antiek, vervlogen tijden, maar tastbaar...nog een meubeltje meer om stofjes aftenemen. En na de sneeuw, verlangen we naar die eerste zonnestralen, je zal ons zien huppelen in de tuin, van blijdschap bij al dat moois dat zal ontwaken uit die Winterslaap, vogeltjes gezang zal ons wekken, inderdaad, joepie Marijke , de lente komt er bijna aan ☺️

Marti op 17-02-2018 08:48

Mooi verhaal weer en wat fijn dat het bureautje toch weer jou terug komt! 

Gelukkig is de winter bijna ten einde en kunnen we weer naar buiten!

groetjes van mij. 

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl