marijkeenad.punt.nl
16 juli 2017 Op de automatische piloot.......

Ad is nu 16 dagen dood en mijn leven is veranderd in overleven. De dagelijkse routine blijft. Zodra het licht wordt ben ik wakker. Slaap ik dan? Ja, ik verdoof me met een fles wijn en slaap dan in. De honden, één slaapt op het bed en de ander ernaast, lopen met me mee naar de keuken. Ik maak hun eten klaar en ga dan voor de kippen en de vissen zorgen. Het kippenhok moet dagelijks uitgemest: het gaat op de autmatische piloot. Ik zorg niet goed voor mezelf, ik weet het. ik eet wat yoghurt en fruit, maar ik kook niet. Af en toe haal ik iets bij de chinees in Pécs, en daar eet ik dan drie dagen van. Geen honger.

De afgelopen dagen waren heftig. Ad is maandag gecremeerd. Tevoren is hij opgebaard in het crematorium waar ik samen met zijn broer die was overgekomen en een paar goede vrienden afscheid van hem heb genomen. Mijn vrienden, Martin, Lynn en Marc, hadden gezorgd voor drie symbolische witte rozen en een ingelijste facebookfoto van Ad en mij. 

Zijn urn met de as heb ik een mooi plaatsje gegeven in de kamer. Af en toe praat ik met hem, om de oorverdovende stilte te doorbreken.

De administratieve zaken afhandelen en het berichten van veel verschillende instanties geeft op dit moment wat afleiding. Ik dool maar wat rond in huis, probeer wat te lezen maar kan me niet concentreren. De honden geven me wat troost en komen af en toe een knuffel halen,  vooral als ik weer eens in huilen uitbarst en ze me niet- begrijpend aankijken.

Er is een einde gekomen aan de constante angst om Ad  's ochtends dood aan te treffen. Een angst die er was, alle 23 jaren van ons huwelijk omdat Ad die ongeneeslijke hartkwaal had. De laatste vijf jaren leefde hij als een kasplantje. Lag eigenlijk het grootste deel van de dag op de bank en sliep heel veel. Er is een einde gekomen aan de vele ziekenhuisopnames, de nierdialyses, in het ziekenhuis en later thuis, de jicht, de astma, de kortademigheid, de zuurstofflessen in de kamer, de pijn. Ad was het zat en sprak dat ook uit. Hij was op.

Ik denk terug aan alle goede momenten: samen op de veranda van ons tuinhuis genieten van onze vijver en het mooie hongaarse landschap dat we kilometers ver konden overzien. Samen een rondje rijden en uit eten gaan. Samen naar Nederland (met de achterbak vol dialyse zakken) om kinderen en vrienden te bezoeken...... Ad hield van de goede dingen in het leven.... dat moet ik proberen vast te houden.

 

Reacties

linda op 17-07-2017 10:21

Jeetje marijke, wat een verdriet. Ik probeer t me voor te stellen, maar je moet het meemaken om dat te kunnen. Het is ook mijn angst, dat een van kns tweetjes ziek wordt of het nog ergere. In Mederland is dat vreselijk, maar hier in hongarije,mwaar je toch heel erg op elkaar aangewezen bent, nog vele malen erger.

ze zeggen dat het tijd nodig heeft en dat het niet over gaat en nooit echt zal wennen, maar de scherpe kantjes gaan eraf.

ik leef met je mee en denk veel aan je.

hou je taai!

Willie op 16-07-2017 22:15

Ja Marijke het zal nog wel even duren voordat je weer een beetje normaal leeft. Goed dat je de dagelijkse routine vasthoudt. Verder kan ik me geen voorstelling maken wat je nu door moet maken. Ik wens je alleen heel veel sterkte en hoop dat je over een tijdje weer plezier in het leven krijgt. Nogmaals heel veel sterkte.

Hans Molenkamp op 16-07-2017 08:25

Lieve Marijke,Het lijkt me vreselijk en kan zelfs niet in de buurt komen als ik het me probeer voor te stellen wat je doormaakt. Zoals je zelf al stelt...zorg goed voor jezelf en gn je gevoelens de tijd om weer in balans te komen. Sterkte en je weet het, mag je in de komende tijd er even helemaal uit willen dan ben je van harte welkom.

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl