marijkeenad.punt.nl
Laatste artikelen

Éen van de kipjes die ik in de lente van 2016 kocht, bleek zich uiteindelijk te ontwikkelen tot een haan. Inmiddels een mooi en groot exemplaar. Prees ik onlangs mijn jonge haan nog de hemel in omdat hij zijn kipjes met succes had verdedigd tegen een roofvogel, nu heb ik hem letterlijk naar de hanenhemel gestuurd.  Het ging eigenlijk wel goed: mijn zwarte krielhaantje en de jonge (en veel grotere) haan, die barstte van het testosteron. Maar een paar dagen geleden was ik het krielhaantje ineens kwijt. Na een lange zoektocht door de zompige weiden die bij ons land horen, vond ik hem uiteindelijk, in een schuur, verstopt achter een houtstapel, nat, met bebloed kopje en helemaal in de stress. Ik gaf de jonge haan nog het voordeel van de twijfel: het kon immers ook een roofvogel geweest zijn die mijn haantje te pakken had genomen of op zijn minst de stuipen op het lijf had gejaagd?  Toegegeven: haantje is een schijterd: bij onraad is hij altijd als eerste weg...  Ik zette het verfomfaaide beest terug in het hok,maar wel apart in het leghok met water en voer en een oude witte kip erbij als gezelschap. Maar toen ik de kippen de volgende dag buiten liet was ik hem na een kwartier wederom kwijt. Ook viel het machogedrag van de jonge, grote haan op: veel vleugelgeklapper en gekraai en natuurlijk om de haverklap bovenop een van de kipjes....  Wéér een uitgebreide zoektocht,en ja hoor, deze keer had het haantje zich in een van de stallen verstopt waar hij helemaal in een hoekje gekropen, zielig zat te wezen. Dat ging zo dus niet langer.

Een van de hanen moest weg en de keuze was snel gemaakt: het krielhaantje heeft hier al bijna vijf jaar zijn thuis en heeft dus de oudste rechten. Omdat ik zelf geen dier (meer) dood maak,belde ik vriendin Edit en bood haar de haan aan en ja,ze wilde hem wel (voor de pőrkőlt)... Dus heb ik de haan (hij is heel tam) in een kattenmandje gestopt en naar Edit gebracht. Ik weet dat hij door Sandor met respect en vakkundig geslacht zal worden.Ik had hem echt een lang en gelukkig hanenleven gegund,maar niet als dat ten koste zou gaan van een veel kleiner en heel lief exemplaar.

Inmiddels is de orde in het kippenhok weer hersteld. Krielhaan heeft de nacht weer als enige haan met zijn kipjes doorgebracht en aan alles is te zien dat hij weet dat het gevaar is geweken. Ik heb weer een blije kippenfamilie.

Reacties

Omdat het al de hele maand koud is en er buiten veel sneeuw ligt, probeer ik het binnen gezelliger te maken. Ondanks dat we,vind ik, al in een heel knus en gezellig huis wonen, zijn er altijd nog dingen die beter of anders kunnen. In september hadden we voor Kaytlin een nieuw kussen gekocht,omdat ze een hernia heeft en veel pijn als ze opstaat.Maar het stikdure kussen viel niet bij haar in de smaak (ze vond de korreltjes inhoud eng), en dus namen we het in oktober mee naar Nederland, waar er nu de hond van dochter Claire gelukkig mee is. Intussen had ik al van alles gefrőbeld om K. toch een lekkere ligplaats te geven,maar het bleef behelpen. Eergisteren zag ik bij de Lidl een groot paars hondenkussen en dat kocht ik. Het kussen was weliswaar groot,maar K.is nog groter, dus offerde ik de laatste wollen deken op en drapeerde die ernaast.En toen was het afwachten...zou ze het nieuwe plekje accepteren of zou ze er naast gaan liggen? Vanaf mijn bed keek ik gespannen toe. Gelukkig. K. drapeerde,na enig argwanend gesnuffel,haar pijnlijke achterhand op het nieuwe kussen en ze heeft er vannacht lekker op geslapen. Opgelost.

Verder drentel ik rond in huis: wat kan er nog anders of beter? Een bankje met door de honden afgeknauwde armleuningen sjouw ik van de slaapkamer naar de gang.Het is zwaar werk, want ik heb de inhoud van het bankje (schoenen en zo) er voor het gemak maar in laten zitten. In de gang staat een grote oude kist ( soort van dekenkist) die ik behandeld heb met lijnolie. Ik vind hem erg mooi geworden en dus zeul ik de kist in de omgekeerde richting van de gang naar de slaapkamer. Mijn rug protesteert, auau,maar als ik iets in mijn kop heb gebeurt het ook. De kist staat op zijn plek : ik leg er een grijs-witte wollen plaid en een stapel kleine kussentjes op (alles jaren geleden voor kleine prijsjes gekocht in de kringloop winkel) en ik vind het resultaat prachtig. Het behandelde hout oogt warm en kleurt heel mooi bij de hardhouten vloer....

Ik ben voorlopig weer tevreden. In de huiskamer heb ik in een donkere hoek electra laten aanleggen en via internet een staande lamp gekocht.

Het was even spannend, want ik had geen ervaring met kopen bij een hongaarse webwinkel,maar het ging probleemloos en de lamp is precies wat ik wilde.

Nog even en ik kan weer buiten aan de slag, maar dan moet eerst de sneeuw weg zijn.

 

Reacties

Afgelopen nacht hebben we oud en nieuw gevierd in het dorpshuis van Himeshaza, hier 15 km vandaan. We reden er met vier auto's naar toe: behalve wij nog zes Fransen en vier hongaren. We hadden van te voren gereserveerd voor het lopend buffet en in gedachten maakte ik me al een voorstelling hoe de avond zou verlopen: vette hongaarse hapjes bij TL verlichting..... We hadden het advies gekregen zelf wat wijn mee te nemen maar die flessen lieten we in eerste instantie uit gene toch maar in de auto liggen. Hoe anders was de werkelijkheid: een groot dorpshuis, stemmig verlicht, waar we werden verwelkomd met een palinkaatje danwel een glaasje jaegermeister. Binnen een grote zaal, mooi verlicht, mooi aangeklede tafels en om zeven uur een geweldig lopend buffet, met de traditionele linzensoep, heerlijke schotels en verrukkelijke toetjes. Geen drankjes, maar dat was kennelijk bekend want geleidelijk aan zag ik genodigden binnenkomen met tassen en dozen en verscheen er steeds meer drank op tafel. Op onze tafel rode en witte wijn (in 2,5 liter colaflessen) spuitwater en palinka en wij gingen onze meegebrachte rode wijn ook maar snel halen. Ondanks dat er door de organisatie voor volop eten was gezorgd, brachten veel mensen ook nog eens hun eigengemaakte zoutjes en hapjes mee. Op het podium begon een band te spelen. Goeie muziek en een leuke zangeres. Het repertoire was half Duits, half Hongaars. Bij ons speelt een band een half uurtje en pauzeert dan een kwartier, maar deze jongens gingen bijna non stop door en er werd door de aanwezigen onvermoeibaar gedanst. Jong en oud (ik zag  een oude dame van minstens tachtig met paillettenjasje de hele avond swingen), dik en dun in feestelijke glitterjurkjes geperst tot net over de billen. De gewone nummers werden regelmatig afgewisseld met kringdansen met opzwepende zigeunermuziek en schel gefluit van de omstanders. Deed me denken aan de volksmuziek in Baskenland waar ik als 18jarige ooit een feest meemaakte. Het was een hele belevenis en een kennismaking met het temperament van de hongaren... Om 12 uur kwam de champagne op tafel en werd er buiten vuurwerk afgestoken. Tegen een uur was ik doodmoe (ik ben gewend vroeg naar bed te gaan) en zijn we teruggereden. We hadden weinig gedronken maar ja, het is hier zero tolerance en we waren blij dat er geen controles waren. Misschien knijpt de politie hier een oogje dicht in de nieuwjaarsnacht?  Er was sowieso geen kip te zien op de landwegen waarover we naar huis reden. Een gedenkwaardige avond, maar wel heel leuk!

Reacties (1)

Het is daags voor kerst, een druilerige waterkoude dag. Het zal een groene kerst worden dit jaar. Een dag om binnen te blijven en eens  terug te kijken op het afgelopen jaar. Een jaar waarin het goed ging en gaat met Ad, die duidelijk is opgeknapt van de dialyse die hij thuis kan doen. De laatste tijd kookt hij graag. Zoekt recepten op op internet en probeert alles uit. Gisteren gingen we nog, gewapend met een briefje met allerlei vreemdsoortige ingredienten, naar de grote Tesco in Pécs-Zuid. Kwamen we daar: was het boodschappenbriefje weg: thuis laten liggen, zo bleek. Dus gingen we vanochtend vroeg, het was nog donker, opnieuw op pad om de vergeten artikelen alsnog te kopen. Maar nu gemakshalve naar de Tesco in Noord, die dichterbij is. Het assortiment is daar kleiner, dus geen aubergine en geen komkommer, die nodig waren voor een van de kersthapjes waaraan Ad al dagen geleden is begonnen. Overal gaat royaal mayonaise of room in, en ik word er vast niet magerder op. Met de beste wil van de wereld fiets ik er dat niet af, al zit ik trouw zes dagen per week drie kwartier op de hometrainer....

Marika hebben we, net zoals elk jaar, twee weken doorbetaald verlof gegeven. Twee weken met kerst en een week met Pasen, dat is traditie. Dat is fijn voor haar en voor ons lekker rustig, dus het mes snijdt aan twee kanten...

Het is koud, maar de kippen hebben extra stro en hun hok is goed geisoleerd. Ze krijgen uitstekend te eten en ze zien er dan ook heel welvarend uit. 's Ochtends zodra het licht wordt zitten ze al bij de deur van het hok te wachten. Ze krijgen dan een ontbijtje van brood, stukjes appel, sla en cruesli. Vooral dat laatste vinden ze lekker. Dan om een uurtje of twaalf elk een paar kippenkoekjes (droge biscuitjes in kleine stukjes) en om half drie legkorrels en duivenvoer (mais en granen). Als het donker begint te worden gaan ze zelf op stok en hoef ik alleen maar de deur achter hen te sluiten, na ze nog even geteld te hebben... De tweede jonge kip is nu ook begonnen met leggen, sinds twee dagen, en het zal wel niet lang meer duren voordat de andere twee volgen. Gelukkig waren er veel kerstrecepten waar eieren bij nodig waren....

Dit jaar kregen we nauwelijks kerstkaarten: alleen dochter Claire en haar vriend Robin stuurde er een, en een oude vriend van Ad met wie hij ooit op karate heeft gezeten. Het schijnt "uit" te zijn: mensen wensen elkaar fijne feestdagen via de social media. Jammer, want ik vind het altijd leuk om ze te sturen, en ook om ze te krijgen...

Het worden rustige kerstdagen en oud en nieuw zullen we vieren met vrienden en kennissen in Himeshaza, een dorpje hier in de buurt. Eigenlijk niets voor mij want ik ben een echte huismus, maar ik heb me laten overhalen en wie weet is het toch wel gezellig....

Voor ieder die dit leest: fijne dagen en een gezond 2017....

Reacties

Ongeveer een jaar geleden vond ik dat het tijd werd voor een oogmeting (in de brillenwinkel) en een nieuwe bril. Door de oude zag ik niet meer helder. Ik was dan ook best wel boos toen die nieuwe bril niet het gewenste resultaat gaf. Ik zag nog even slecht. Mijn rechteroog was altijd al het mindere oog, mijn vader had hetzelfde.  Tenslotte, weer een jaar verder, zag ik, als ik mijn goede oog dichtkneep, rechts alleen nog maar een mist: ik kon licht en donker onderscheiden en ik zag vage schaduwen, zonder te zien wat het was. Ik begon me zorgen te maken: stel dat er iets met mijn goede oog zou gebeuren: een over het hoofd gezien takje, of een goed bedoelde poot van de hond?

Naar de reguliere oogarts kon niet zonder doorverwijzing, en de oogkliniek in Pécs gooit je in één klap 100 jaar terug in de tijd: de rij mensen begint , 's ochtends vóór achten al buiten, en langzaam schuif je dan op om vervolgens binnen weer aan te schuiven voor de rij naar de receptie  (een bezemkast is nog teveel eer voor dat kantoortje) en daarna plaats te nemen (als je al een plaats kunt veroveren) in een lange gang, opeengepakt met mensen die wachten voor de spreekkamers....

Intussen had ik zelf al eens gezocht op internet, en mijn klachten kwamen het meest overeen met staar. Een ouderdomskwaaltje en kennelijk net zo gewoon als het krijgen van grijs haar. Begin november hakte ik de knoop door en maakte een afspraak in een privé kliniek. Toen ging alles in een stroomversnelling: maandag gebeld, dinsdag een afspraak en ja: ik had staar in mijn rechteroog en zelfs een begin van staar in het linker.De volgende twee dagen vonden tests plaats en vrijdagmiddag in die zelfde week werd ik geopereerd. Voor die tests moest ik naar de reguliere oogkliniek en zo zag ik wat voor weg de fondspatienten moesten gaan: Ik kreeg als privé klant een VIP behandeling en werd meteen doorgeloodst naar de onderzoekkamer. De  eigenlijke operatie duurde 20 minuten. Geen pijn maar wel af en toe een enorme druk op het oog. Met een oogkapje op het oog mocht ik naar huis en nu, een dag later, is het kapje eraf.

Het is een klein wonder: de mist voor mijn rechteroog is opgetrokken en ik zie weer normaal met twee ogen, waar ik voorheen rechts een soort van zwarte vlek zag. Een bijkomend kadootje is dat ik weer zonder leesbril kan lezen en typen.

Met bril is het net iets confortabeler, maar ik ben tenminste niet volkomen onthand als ik mijn leesbril vergeten of weer eens kwijt ben. De branderige pijn die ik gisteren nog had, is ook verdwenen en ik ben de koning te rijk. Had ik dit maar veel eerder laten doen. Ik moest het dan wel zelf betalen, maar het was elke cent dubbel en dwars waard!

 

Reacties

Na dagenlang somber, nat en koud herfstweer schijnt vandaag de zon en is het droog. Het gras buiten is voor een deel in een modderpoel veranderd en kan nu een beetje drogen. De timmerlui zijn buiten bij het tuinhuis bezig met het maken van de kozijnen op de veranda. Het zal voor een behoorlijke verbetering zorgen: straks kunnen we ook in voor- en najaar, lekker uit de wind op de veranda zitten.

Vorige week waren Ron en Hennie een paar dagen hier: het weer was slecht, maar we gingen met hen naar de paardenranch in de buurt van Orfu, waar je lekker kunt eten, en natuurlijk ook naar De Olifant in Pécs, waar we al jaren komen. Ze brachten voor ons hollandse lekkernijen mee zoals allerlei soorten drop en spekkies! Hennie hielp me met het versjouwen van een pallet die ik niet in mijn eentje kon mannen. Hij ligt nu in de schuur en t.z.t. kan daar een nieuwe voorraad brandhout op gestapeld worden.  De tuinset op het eerste terrasje heb ik schoongemaakt (het was de hangplek van de kippies geworden en dat was te zien ook) en het staat weer in de schuur te wachten op volgend voorjaar...

De eerste van de jonge kippen is begonnen met leggen. De eitjes zijn nog klein maar dat maakt niet uit. Ik verwacht dat de andere kippen nu met één of twee weken wel zullen volgen.

Door het slechte weer van de afgelopen dagen bleef er niet veel over dan maar te lezen.Ik had via Bol.com. "My family and other animals" besteld, van Gerald  Durrell. Ik had het lang geleden al eens gelezen maar het blijft een hilarisch autobiografisch verhaal dat het leven van de toen tienjarige Gerald (Gerry) beschrijft op het eiland Corfu.Het verhaal speelt omstreeks 1925 en het moet er toen paradijselijk geweest zijn. De manier waarop hij de insecten, vogels, schildpadden (en niet te vergeten zijn zus, twee broers en zijn moeder) beschrijft is prachtig en onvertaalbaar in het Nederlands, omdat de veel rijkere engelse woordenschat nu eenmaal veel meer nuances mogelijk maakt. Ik heb het nu bijna uit en zal nu weer naar nieuw leesvoer moeten uitkijken. Daarnaast probeer ik de hersentjes soepel te houden door de dagelijkse cryptogrammen, zweedse puzzels en woordzoekers op te lossen die online in het AD te vinden zijn.

Volgende week staat in het teken van de voorbereiding voor een paar dagen NL. De winterbanden moeten nog op de auto en er moet voer ingeslagen worden voor de kippen, de vogels en de honden. Onze hulp Marika zal hier het schip drijvende houden.

 

 

 

Reacties

Het is al weken heerlijk nazomerweer. De ochtenden en avonden koel, en overdag een aangename temperatuur van ruim 20 graden.

De voordeur is inmiddels opnieuw geschilderd en ik heb ook het raam ernaast gedaan. Tussen mij en verf botert het niet. Vanochtend, nog voordat ik één streek had gezet, zat ik al onder de spatten omdat ik de kwast uit mijn hand liet glibberen. En bij het verven van de voordeur viel ik met het wiebelige krukje en al achterover. Behalve de blauwe plekken, want ik kwam onzacht op het tuinpad terecht,zag ik ook nog kans om in mijn val,met de kwast die ik in mijn hand had,de muur een zwieper blauwe verf mee te geven....De muur is wit dus dat viel nogal op.Met tipex (ik had geen witte verf) heb ik het blauw op de muur een beetje weg kunnen werken. Van een afstandje zie je er niks meer van.

Omdat het zo'n mooi weer is,heb ik vanochtend ook het tuinstel maar een sopje gegeven.Dat is helaas namelijk de favoriete plek van de kippen en ze hadden het grondig ondergescheten. Maar nu is alles weer schoon voor zolang het duurt.Toen ik eindelijk even ging zitten met een kopje koffie,legde ik mijn hand op de leuning van de tuinbank en recht op een wesp, (of hoornaar, hun nest zit om de hoek), die dat niet kon waarderen. Een pijnlijke steek.Ik gaf trouwens een enorme gil toen ik werd gestoken,maar mijn echtgenoot,die anders biezonder gevoelige oortjes heeft en álles hoort,bleef onverstoorbaar achter de PC zitten.Niets gehoord,zei hij,en:je moet ook harder gillen.....

Andere dieren die me de laatste tijd het leven zuur maken,zijn de muizen of ratten die bezig zijn de trap naar de kelder,in de schuur,te ondergraven.Grote hopen zand heb ik daar al weggeschept,nu al twee kruiwagens vol.Ik hoop dat de boel vandaag of morgen niet instort! Dus nu maar muizengif op de traptreden gezet.....

Reacties (1)

Dacht ik nog dat ik met het beitsen van de zijkant van het tuinhuis de laatste klus van deze zomer had afgerond: niets is minder waar.

Een paar dagen geleden is er gemaaid en heeft de maaier tevens al het dode hout uit de bomen gesnoeid, inclusief drie bomen die helemaal dood waren. De fruitbomen zijn lang, lang geleden geplant en nu aan het einde van hun levenscyclus. Er is gesnoeid en het hout is in stukken gezaagd, maar lag vervolgens her en der. Intussen heb ik al acht kruiwagens met hout naar de rookschuur gebracht. Te zijner tijd moet het ook nog worden gekloofd. De dode takken moeten allemaal naar de weiden waar ze zullen worden verbrand. Ik heb al in het dorpskrantje nagekeken op welke tijden tuinafval mag worden verbrand.Nu (in juli en augustus) is dat nog uitsluitend op zaterdag, maar vanaf 1 september zijn de regels weer ruimer en mag het op alle werkdagen tussen bepaalde tijden en bij niet te veel wind. Het is een heel gesleep,met die takken,die ook nog allemaal gemene uitsteeksels hebben,en het moet over een flinke afstand,dus ik doe het elke morgen,vanaf dat het licht is, en voordat het warm wordt, in etappes. Daarna moet de voordeur vóór de winter nog een keer worden geschilderd en volgend voorjaar de verandapalen.....

Tijdens het maaien sloegen onze drie laatst aangekochte kippies op de vlucht. Eigenlijk vlogen alle kippen alle kanten op,maar de anderen zijn wel wat gewend en waren na een uurtje alweer rustig aan het scharrelen. De drie muskettiers bleven echter spoorloos.Pas tegen de avond kwamen ze,alsof er niets aan de hand was, samen aangewandeld terwijl ik natuurlijk de hele tuin alweer had afgespeurd en niets gevonden.

Als ik zou weten wanneer de maaiers kwamen zou ik de kippen opsluiten,maar die hebben hun eigen planning en ik weet het nooit precies.Dit jaar in elk geval nog één keer,ergens in oktober.

Intussen blijft het heerlijk weer en kan ik,na gedane arbeid,lekker afkoelen in het zwembad.

Met Ad gaat het momenteel goed.Hij is druk met zijn moestuin en het bedenken en uitproberen van nieuwe recepten....

 

 

Reacties (1)
Na wekenlang heerlijk zomerweer zijn we plotseling in de herfst beland. Was het een paar dagen geleden nog 35 graden, nu wees de temperatuur vanochtend in de auto (op weg naar Pécs voor de boodschappen) nog 13,5 graad aan. Het waait stormachtig en de regen valt met bakken uit de lucht.. Ik vind het wel een welkome pauze: de tuin was wel toe aan water en vanaf maandag zit de temperatuur toch weer achter in de twintig graden. Jammer genoeg is de kleine acacia, die ik twee jaar geleden bij de vijver heb geplant, omgewaaid. Ik hoop dat ik hem heb kunnen redden door een van de twee stammetjes door te zagen: die was echt geknakt en trok de rest van de boom naar de grond. De andere stam heb ik gestut met een zwaar rotsblok. Als hij onverhoopt toch weer plat gaat kan ik er alleen nog de top uitsnoeien, waardoor de wind er minder vat op krijgt. Het zwembad staat tot bijna aan de rand vol met water. Ik moet het teveel eruit pompen,maar wacht er mee tot het wat droger wordt.
Op de veranda is alles kletsnat geworden: ook de kussens en handdoeken die er nog lagen. De wind stond verkeerd.Binnenkort komen er aan de zijkanten plexiglas schotten en dan zal het leed wel geleden zijn.
De kippen en kuikens zitten binnen: die houden ook niet van al die nattigheid.  Verder staat me nog een flinke klus te wachten: een zijkant van het houten tuinhuis moet opnieuw geimpregneerd worden. Ik wil er mee wachten tot het droog is (anders rot het hout onder de beitslaag) en liefst ook wat koeler. Misschien wordt het wel september, maar in elk geval vóór de winter.
De jacuzzi pomp ik momenteel leeg: dat is meer iets voor de lente en de herfst, nu is het niet lekker. Het is maar een klein pompje
dus het zal wel even duren voordat al dat water weg is.
In de warme dagen vóórafgaand aan deze herfstdip, hebben we gebarbecued op de veranda achter het tuinhuis. Ooit hadden we die barbecue gekocht omdat Ad's dochter Claire kwam logeren en graag wilde barbecuen. Daarna stond hij te verstoffen in de schuur. Jarenlang lag Ad in de zomer wekenlang in het ziekenhuis, en reed ik op en neer naar Pécs om hem gezelschap te houden. Van barbecuen kwam dus niets. Maar nu hebben we hem dan weer in ere hersteld en het was heerlijk om daar te zitten met de lucht van brandende houtskool, lekker eten en een wijntje.
Vandaag blijven we binnen met een boek en misschien straks de houtkachel aan.
Reacties

Ik ben druk bezig met de voorbereidingen van ons bliksembezoek aan NL. ik moet aan veel dingen denken. De juiste week moest gekozen worden en afspraken met kinderen en vrienden werden gemaakt. De reis moest gemeld worden in het ZH en straks moeten alle dialysespullen mee. Tien dozen met dialyse zakken (de hele kofferbak en achterbank vol) , een verwarmingselement en nog veel meer. Er moesten kadootjes gekocht worden, een hotel worden geboekt, voor de zekerheid de dialyse centra in de buurt van het hotel opgezocht en voor hier thuis een oppas geregeld die ook voor de dieren zorgt. Er moet nog voldoende eten voor de dieren worden ingeslagen, instructies voor de oppas worden geschreven en ga zo maar door. Al met al een hele onderneming voor die paar dagen dat we daar zijn. Maar ja, het is nu drie jaar geleden dat we kinderen en kleinkinderen zagen en al die tijd dat we voor de dialyse naar het ZH moesten, kon het dus niet.Ondanks al het gestress verheug ik me er toch wel op.

Dit jaar heeft Ad voor het eerst weer wat moestuinplannen gemaakt. Het beperkt zich wel tot voornamelijk allerlei soorten bonen die hier niet of moeilijk verkrijgbaar zijn. Hij heeft de bonen laten kiemen en het grootste deel heeft hij inmiddels in turfpotjes geplant.cAan water geven hoeven we voorlopig niet te denken want er valt meer dan genoeg hemelwater.... We hebben de turfpotjes bijna allemaal geplant langs afscheidingen waar ze tegenaan kunnen klimmen. Ik hoop dat het wat wordt want het was best veel werk.

Aan de beide uiteinden van de veranda bij het tuinhuis worden wandjes geplaatst, deels van hout en deels van plexiglas. Omdat het tuinhuis hoog ligt hebben we daar vooral in het voorjaar veel last van de wind en is het gewoon niet lekker om er te zitten.We hopen dat door het plaatsen van de wandjes het "schoorsteeneffect" op zijn minst minder wordt.

Het weer valt wat tegen: het voorjaar is erg nat en ook niet erg warm. Als de zon schijnt is het meteen aangenaam,maar helaas overheersen de bewolkte en regenachtige dagen.  Maar het groen doet het goed  en je hoort het bijna groeien. (Het gras helaas ook).

 

 

 

 

 

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl