marijkeenad.punt.nl
Laatste artikelen

Ongeveer een jaar geleden vond ik dat het tijd werd voor een oogmeting (in de brillenwinkel) en een nieuwe bril. Door de oude zag ik niet meer helder. Ik was dan ook best wel boos toen die nieuwe bril niet het gewenste resultaat gaf. Ik zag nog even slecht. Mijn rechteroog was altijd al het mindere oog, mijn vader had hetzelfde.  Tenslotte, weer een jaar verder, zag ik, als ik mijn goede oog dichtkneep, rechts alleen nog maar een mist: ik kon licht en donker onderscheiden en ik zag vage schaduwen, zonder te zien wat het was. Ik begon me zorgen te maken: stel dat er iets met mijn goede oog zou gebeuren: een over het hoofd gezien takje, of een goed bedoelde poot van de hond?

Naar de reguliere oogarts kon niet zonder doorverwijzing, en de oogkliniek in Pécs gooit je in één klap 100 jaar terug in de tijd: de rij mensen begint , 's ochtends vóór achten al buiten, en langzaam schuif je dan op om vervolgens binnen weer aan te schuiven voor de rij naar de receptie  (een bezemkast is nog teveel eer voor dat kantoortje) en daarna plaats te nemen (als je al een plaats kunt veroveren) in een lange gang, opeengepakt met mensen die wachten voor de spreekkamers....

Intussen had ik zelf al eens gezocht op internet, en mijn klachten kwamen het meest overeen met staar. Een ouderdomskwaaltje en kennelijk net zo gewoon als het krijgen van grijs haar. Begin november hakte ik de knoop door en maakte een afspraak in een privé kliniek. Toen ging alles in een stroomversnelling: maandag gebeld, dinsdag een afspraak en ja: ik had staar in mijn rechteroog en zelfs een begin van staar in het linker.De volgende twee dagen vonden tests plaats en vrijdagmiddag in die zelfde week werd ik geopereerd. Voor die tests moest ik naar de reguliere oogkliniek en zo zag ik wat voor weg de fondspatienten moesten gaan: Ik kreeg als privé klant een VIP behandeling en werd meteen doorgeloodst naar de onderzoekkamer. De  eigenlijke operatie duurde 20 minuten. Geen pijn maar wel af en toe een enorme druk op het oog. Met een oogkapje op het oog mocht ik naar huis en nu, een dag later, is het kapje eraf.

Het is een klein wonder: de mist voor mijn rechteroog is opgetrokken en ik zie weer normaal met twee ogen, waar ik voorheen rechts een soort van zwarte vlek zag. Een bijkomend kadootje is dat ik weer zonder leesbril kan lezen en typen.

Met bril is het net iets confortabeler, maar ik ben tenminste niet volkomen onthand als ik mijn leesbril vergeten of weer eens kwijt ben. De branderige pijn die ik gisteren nog had, is ook verdwenen en ik ben de koning te rijk. Had ik dit maar veel eerder laten doen. Ik moest het dan wel zelf betalen, maar het was elke cent dubbel en dwars waard!

 

Reacties

Na dagenlang somber, nat en koud herfstweer schijnt vandaag de zon en is het droog. Het gras buiten is voor een deel in een modderpoel veranderd en kan nu een beetje drogen. De timmerlui zijn buiten bij het tuinhuis bezig met het maken van de kozijnen op de veranda. Het zal voor een behoorlijke verbetering zorgen: straks kunnen we ook in voor- en najaar, lekker uit de wind op de veranda zitten.

Vorige week waren Ron en Hennie een paar dagen hier: het weer was slecht, maar we gingen met hen naar de paardenranch in de buurt van Orfu, waar je lekker kunt eten, en natuurlijk ook naar De Olifant in Pécs, waar we al jaren komen. Ze brachten voor ons hollandse lekkernijen mee zoals allerlei soorten drop en spekkies! Hennie hielp me met het versjouwen van een pallet die ik niet in mijn eentje kon mannen. Hij ligt nu in de schuur en t.z.t. kan daar een nieuwe voorraad brandhout op gestapeld worden.  De tuinset op het eerste terrasje heb ik schoongemaakt (het was de hangplek van de kippies geworden en dat was te zien ook) en het staat weer in de schuur te wachten op volgend voorjaar...

De eerste van de jonge kippen is begonnen met leggen. De eitjes zijn nog klein maar dat maakt niet uit. Ik verwacht dat de andere kippen nu met één of twee weken wel zullen volgen.

Door het slechte weer van de afgelopen dagen bleef er niet veel over dan maar te lezen.Ik had via Bol.com. "My family and other animals" besteld, van Gerald  Durrell. Ik had het lang geleden al eens gelezen maar het blijft een hilarisch autobiografisch verhaal dat het leven van de toen tienjarige Gerald (Gerry) beschrijft op het eiland Corfu.Het verhaal speelt omstreeks 1925 en het moet er toen paradijselijk geweest zijn. De manier waarop hij de insecten, vogels, schildpadden (en niet te vergeten zijn zus, twee broers en zijn moeder) beschrijft is prachtig en onvertaalbaar in het Nederlands, omdat de veel rijkere engelse woordenschat nu eenmaal veel meer nuances mogelijk maakt. Ik heb het nu bijna uit en zal nu weer naar nieuw leesvoer moeten uitkijken. Daarnaast probeer ik de hersentjes soepel te houden door de dagelijkse cryptogrammen, zweedse puzzels en woordzoekers op te lossen die online in het AD te vinden zijn.

Volgende week staat in het teken van de voorbereiding voor een paar dagen NL. De winterbanden moeten nog op de auto en er moet voer ingeslagen worden voor de kippen, de vogels en de honden. Onze hulp Marika zal hier het schip drijvende houden.

 

 

 

Reacties

Het is al weken heerlijk nazomerweer. De ochtenden en avonden koel, en overdag een aangename temperatuur van ruim 20 graden.

De voordeur is inmiddels opnieuw geschilderd en ik heb ook het raam ernaast gedaan. Tussen mij en verf botert het niet. Vanochtend, nog voordat ik één streek had gezet, zat ik al onder de spatten omdat ik de kwast uit mijn hand liet glibberen. En bij het verven van de voordeur viel ik met het wiebelige krukje en al achterover. Behalve de blauwe plekken, want ik kwam onzacht op het tuinpad terecht,zag ik ook nog kans om in mijn val,met de kwast die ik in mijn hand had,de muur een zwieper blauwe verf mee te geven....De muur is wit dus dat viel nogal op.Met tipex (ik had geen witte verf) heb ik het blauw op de muur een beetje weg kunnen werken. Van een afstandje zie je er niks meer van.

Omdat het zo'n mooi weer is,heb ik vanochtend ook het tuinstel maar een sopje gegeven.Dat is helaas namelijk de favoriete plek van de kippen en ze hadden het grondig ondergescheten. Maar nu is alles weer schoon voor zolang het duurt.Toen ik eindelijk even ging zitten met een kopje koffie,legde ik mijn hand op de leuning van de tuinbank en recht op een wesp, (of hoornaar, hun nest zit om de hoek), die dat niet kon waarderen. Een pijnlijke steek.Ik gaf trouwens een enorme gil toen ik werd gestoken,maar mijn echtgenoot,die anders biezonder gevoelige oortjes heeft en álles hoort,bleef onverstoorbaar achter de PC zitten.Niets gehoord,zei hij,en:je moet ook harder gillen.....

Andere dieren die me de laatste tijd het leven zuur maken,zijn de muizen of ratten die bezig zijn de trap naar de kelder,in de schuur,te ondergraven.Grote hopen zand heb ik daar al weggeschept,nu al twee kruiwagens vol.Ik hoop dat de boel vandaag of morgen niet instort! Dus nu maar muizengif op de traptreden gezet.....

Reacties (1)

Dacht ik nog dat ik met het beitsen van de zijkant van het tuinhuis de laatste klus van deze zomer had afgerond: niets is minder waar.

Een paar dagen geleden is er gemaaid en heeft de maaier tevens al het dode hout uit de bomen gesnoeid, inclusief drie bomen die helemaal dood waren. De fruitbomen zijn lang, lang geleden geplant en nu aan het einde van hun levenscyclus. Er is gesnoeid en het hout is in stukken gezaagd, maar lag vervolgens her en der. Intussen heb ik al acht kruiwagens met hout naar de rookschuur gebracht. Te zijner tijd moet het ook nog worden gekloofd. De dode takken moeten allemaal naar de weiden waar ze zullen worden verbrand. Ik heb al in het dorpskrantje nagekeken op welke tijden tuinafval mag worden verbrand.Nu (in juli en augustus) is dat nog uitsluitend op zaterdag, maar vanaf 1 september zijn de regels weer ruimer en mag het op alle werkdagen tussen bepaalde tijden en bij niet te veel wind. Het is een heel gesleep,met die takken,die ook nog allemaal gemene uitsteeksels hebben,en het moet over een flinke afstand,dus ik doe het elke morgen,vanaf dat het licht is, en voordat het warm wordt, in etappes. Daarna moet de voordeur vóór de winter nog een keer worden geschilderd en volgend voorjaar de verandapalen.....

Tijdens het maaien sloegen onze drie laatst aangekochte kippies op de vlucht. Eigenlijk vlogen alle kippen alle kanten op,maar de anderen zijn wel wat gewend en waren na een uurtje alweer rustig aan het scharrelen. De drie muskettiers bleven echter spoorloos.Pas tegen de avond kwamen ze,alsof er niets aan de hand was, samen aangewandeld terwijl ik natuurlijk de hele tuin alweer had afgespeurd en niets gevonden.

Als ik zou weten wanneer de maaiers kwamen zou ik de kippen opsluiten,maar die hebben hun eigen planning en ik weet het nooit precies.Dit jaar in elk geval nog één keer,ergens in oktober.

Intussen blijft het heerlijk weer en kan ik,na gedane arbeid,lekker afkoelen in het zwembad.

Met Ad gaat het momenteel goed.Hij is druk met zijn moestuin en het bedenken en uitproberen van nieuwe recepten....

 

 

Reacties (1)
Na wekenlang heerlijk zomerweer zijn we plotseling in de herfst beland. Was het een paar dagen geleden nog 35 graden, nu wees de temperatuur vanochtend in de auto (op weg naar Pécs voor de boodschappen) nog 13,5 graad aan. Het waait stormachtig en de regen valt met bakken uit de lucht.. Ik vind het wel een welkome pauze: de tuin was wel toe aan water en vanaf maandag zit de temperatuur toch weer achter in de twintig graden. Jammer genoeg is de kleine acacia, die ik twee jaar geleden bij de vijver heb geplant, omgewaaid. Ik hoop dat ik hem heb kunnen redden door een van de twee stammetjes door te zagen: die was echt geknakt en trok de rest van de boom naar de grond. De andere stam heb ik gestut met een zwaar rotsblok. Als hij onverhoopt toch weer plat gaat kan ik er alleen nog de top uitsnoeien, waardoor de wind er minder vat op krijgt. Het zwembad staat tot bijna aan de rand vol met water. Ik moet het teveel eruit pompen,maar wacht er mee tot het wat droger wordt.
Op de veranda is alles kletsnat geworden: ook de kussens en handdoeken die er nog lagen. De wind stond verkeerd.Binnenkort komen er aan de zijkanten plexiglas schotten en dan zal het leed wel geleden zijn.
De kippen en kuikens zitten binnen: die houden ook niet van al die nattigheid.  Verder staat me nog een flinke klus te wachten: een zijkant van het houten tuinhuis moet opnieuw geimpregneerd worden. Ik wil er mee wachten tot het droog is (anders rot het hout onder de beitslaag) en liefst ook wat koeler. Misschien wordt het wel september, maar in elk geval vóór de winter.
De jacuzzi pomp ik momenteel leeg: dat is meer iets voor de lente en de herfst, nu is het niet lekker. Het is maar een klein pompje
dus het zal wel even duren voordat al dat water weg is.
In de warme dagen vóórafgaand aan deze herfstdip, hebben we gebarbecued op de veranda achter het tuinhuis. Ooit hadden we die barbecue gekocht omdat Ad's dochter Claire kwam logeren en graag wilde barbecuen. Daarna stond hij te verstoffen in de schuur. Jarenlang lag Ad in de zomer wekenlang in het ziekenhuis, en reed ik op en neer naar Pécs om hem gezelschap te houden. Van barbecuen kwam dus niets. Maar nu hebben we hem dan weer in ere hersteld en het was heerlijk om daar te zitten met de lucht van brandende houtskool, lekker eten en een wijntje.
Vandaag blijven we binnen met een boek en misschien straks de houtkachel aan.
Reacties

Ik ben druk bezig met de voorbereidingen van ons bliksembezoek aan NL. ik moet aan veel dingen denken. De juiste week moest gekozen worden en afspraken met kinderen en vrienden werden gemaakt. De reis moest gemeld worden in het ZH en straks moeten alle dialysespullen mee. Tien dozen met dialyse zakken (de hele kofferbak en achterbank vol) , een verwarmingselement en nog veel meer. Er moesten kadootjes gekocht worden, een hotel worden geboekt, voor de zekerheid de dialyse centra in de buurt van het hotel opgezocht en voor hier thuis een oppas geregeld die ook voor de dieren zorgt. Er moet nog voldoende eten voor de dieren worden ingeslagen, instructies voor de oppas worden geschreven en ga zo maar door. Al met al een hele onderneming voor die paar dagen dat we daar zijn. Maar ja, het is nu drie jaar geleden dat we kinderen en kleinkinderen zagen en al die tijd dat we voor de dialyse naar het ZH moesten, kon het dus niet.Ondanks al het gestress verheug ik me er toch wel op.

Dit jaar heeft Ad voor het eerst weer wat moestuinplannen gemaakt. Het beperkt zich wel tot voornamelijk allerlei soorten bonen die hier niet of moeilijk verkrijgbaar zijn. Hij heeft de bonen laten kiemen en het grootste deel heeft hij inmiddels in turfpotjes geplant.cAan water geven hoeven we voorlopig niet te denken want er valt meer dan genoeg hemelwater.... We hebben de turfpotjes bijna allemaal geplant langs afscheidingen waar ze tegenaan kunnen klimmen. Ik hoop dat het wat wordt want het was best veel werk.

Aan de beide uiteinden van de veranda bij het tuinhuis worden wandjes geplaatst, deels van hout en deels van plexiglas. Omdat het tuinhuis hoog ligt hebben we daar vooral in het voorjaar veel last van de wind en is het gewoon niet lekker om er te zitten.We hopen dat door het plaatsen van de wandjes het "schoorsteeneffect" op zijn minst minder wordt.

Het weer valt wat tegen: het voorjaar is erg nat en ook niet erg warm. Als de zon schijnt is het meteen aangenaam,maar helaas overheersen de bewolkte en regenachtige dagen.  Maar het groen doet het goed  en je hoort het bijna groeien. (Het gras helaas ook).

 

 

 

 

 

Reacties

Ik moet verven... het hek en de poort. Het moet echt want het ziet er niet meer uit. De verf is verkleurd en gebladderd. bah. Van veraf lijkt het schilderen een gemakkelijke klus.Wat spijltjes en daaronder vlakke stukken. Eitje toch?  

Dus ik ga aan de slag. ík koop verf waarmee je over roest kunt heen schilderen. Lekker makkelijk. En ik ga enthousiast beginnen. Hmm.Van dichtbij zitten er toch wel héél veel richeltjes en friemeltjes die moeten worden geverfd...en dan wel aan de binnen- én de buitenkant. Mijn hek heeft een opbouw van spijlen die een opgaande zon moeten voorstellen. Per twee meter een nieuwe "zon". Elk deel bestaat uit zeventien spijltjes die allemaal aan twee kanten moeten worden geverfd. Ik heb er een tuinstoeltje bijgesleept want mijn rug protesteerd heftig. En, o ja, mijn leesbril, want ik zie het allemaal niet meer zo goed, en hoe vroeg ik ook begin, binnen de kortste keren moet ik recht tegen de zon in kijken en zie ik niks meer.

Ik heb intussen twee keer de bus met verf te schuin gehouden, dus behalve dat ik dure verf heb verspild, ligt er nu een plas groene en witte verf op het tuinpad.... Hop, een schep zand erover....

Ik heb intussen wat geleerd: regel één: koop nooit goedkope kwasten, want dan zit je na een paar uur met een soort van egel die je door de verf haalt, terwijl er onderhand meer haren in het verfwerk zitten dan op de kwast.. Regel twee: Verdun de verf nóóit, ook al is dat nog zo verleidelijk (want het strijkt dan zo lekker). Het gevolg is dat de heleboel gaat druipen en er dus allemaal druppels over de pas geverfde stukken kledderen...

Vandaag, ik was net klaar met het eerste poortje, zette ik de kwast in de terpentine. Héé, wat raar,er gebeurde niks.. hmmm, misschien was deze verf op waterbasis? en zo was het.Toen ik het (dure)blik nog eens goed bekeek, bleek dat ik (aaaarg)voor de witte verf radiatorverf had gekocht.  Tja, dat hongaars blijft moeilijk hé.

Maar ik ga er toch maar stoer mee door. Ik zie wel. Voorlopig het weerbericht in de gaten houden en elke dag een uurtje of twee, drie aanpoten. Het wordt vast wel mooi, denk ik. Ooit.

In elk geval heb ik het al opgegeven dat het heel perfect moet worden en spreek ik mezelf regelmatig toe: Marij, je bent een hek aan het schilderen en niet de Mona Liza.....

 

 

Reacties

Als we de weersvoorspelling mogen geloven wordt het vanaf het a.s. Paasweekende aanzienlijk warmer. Heerlijk, ik verheug me er al op. Met een beetje geluk kunnen de potplanten dan half april weer naar buiten. Wél de nachttemperatuur in de gaten blijven houden. De geraniums hebben overwinterd in de serre. Dat ging prima. Alleen in de twee weken dat het echt stevig vroor, heb ik ze in de slaapkamer gezet (waar het trouwens altijd koel is). De palmen, oleanders, bougainville en nog wat andere halftropische planten staan nog in het tuinhuis. Vorig jaar heb ik alles te vroeg buiten gezet waardoor de bougainville de hele zomer niet heeft gebloeid en er zelfs eentje is doodgegaan.

Overigens trekt de natuur er zich niet veel van aan dat de temperaturen nog wat aan de lage kant zijn: al het groen begint uit te lopen en in de border staan piepkleine narcisjes, blauwe druifjes en een paar hyacinten. De bolletjes waren over van vorig jaar en ik heb ze in het najaar weer geplant. Ons grijze kippetje zit te broeden en hopelijk zijn de (vier) eitjes ook echt bevrucht, want het is afzien voor het diertje. Ze eet en drinkt bijna niks en komt nauwelijks van het nest af.

Sinds een weekje genieten we van het bubbelbad. Aansluitend drinken we dan wat in het tuinhuis, waar het ook lekker warm is. Maar nu ben ik weer bang voor de legionella bacterie.... Het schijnt dat die gedijt bij een temperatuur van 37 graden: dat is zo ongeveer de temperatuur van ons bad..... Het schijnt dat we de ph-waarde van het water regelmatig moeten controleren en moeten zorgen voor voldoende chloor, want dat vervliegt snel door de bubbels.  Dus dat doen we dan maar.

Het thuis dialyseren gaat goed. Er was vorige week even een paniekmomentje toen we dachten dat het katheder verstopt zat. We reden toen gauw naar het ZH, maar alles bleek in orde. De controle + bloedonderzoek is om de twee weken, dus dat is goed te doen.

 

 

 

Reacties

Er staan ons een paar drukke dagen te wachten. Ad is daarnet opgehaald door het ziekenbusje voor de laatste instructies voor de thuisdialyse. Ik kan niet mee, omdat vandaag en morgen de mensen van EON (de electriciteitsleverancier) krachtstroom komen aanleggen. Er moet ook gegraven worden dus waarschijnlijk brengen ze een graafmachientje mee.

Vanmiddag komt het ziekenhuis de materialen brengen voor de thuisdialyse en daarmee komt dan een einde aan drie tot viermaal per week in alle vroegte naar Pécs. Als alles goed blijft gaan, natuurlijk.

Maandag en dinsdag wordt er gewerkt aan de aanleg van een Jacuzzi. Maandag komen M&M het voorwerk doen: er moet een gat worden uitgezaagd in de veranda en de bodem moet worden versterkt. Dinsdag wordt het bad geinstalleerd. Het gaat allemaal veel sneller dan we gedacht hadden, maar dat is natuurlijk wel fijn. Er komt dan nog een extra wandje, zodat we uit de wind zitten.

Gisteren de auto met het handje gewassen. Door al het slechte weer van de afgelopen tijd zag hij er niet meer uit. Nu staat hij weer te blinken, maar het was wel een hoop werk. In Pécsvarad, hier dichtbij, is een auto wasplaats. Je moet het wel zelf doen, maar het is natuurlijk een stuk gemakkelijker. Alleen..... zoiets heb ik nog nooit gedaan en voor nieuwe dingen heb ik altijd een soort plankenkoorts. Terwijl ik weet dat er waarschijnlijk niets aan is. Maar ja, zo zit dit beestje nu eenmaal in elkaar.....

Voor het eerst de rozen rozenmest gegeven. Ben benieuwd of dat scheelt.

Reacties (1)

Het begon te kriebelen in 2007. We woonden in een fijn huis in Brabant, met een leuke kleine en vooral groene tuin. Alleen zaten we er weinig. Want,zodra het weer het toeliet begon het gehamer, geboor en gezaag van de altijd klussende buren om ons heen. Kinderen werden schreeuwend tot de orde geroepen en grasmaaiers en electrische heggenknippers deden luidruchtig hun werk. Vaak verzuchtten we dat ons fijne huis eigenlijk midden in een bos of ergens opde hei zou moeten staan......

We gingen zoeken op internet naar een huis in een minder luidruchtige omgeving. Na een omzwerving via Portugal en Frankrijk, kwamen we uit in Hongarije, een land waar we geen van beiden ooit waren geweest. We zochten vier huizen uit die ons op internet wel aanspraken en eind januari 2008 vertrokken we naar Hongarije om ze te bezichtigen. We waren voorbereid op een reis naar het grote onbekende. Een sneeuwschep, sneeuwkettingen, eten en drinken, extra dekens voor het geval we vast kwamen zitten in de sneeuw.Zoals veel van onze vrienden en familie die ons later bezochten, dachten we dat de snelweg bij de Hongaarse grens  zo ongeveer zou veranderen in een soort karrenspoor.....   en dat viel dus allemaal reuze mee.... allereerst was er geen sneeuw te bekennen en bovendien was de hongaarse infrastructuur prima in orde. Bij de uitgezochte huizen had op internet er één onze voorkeur. We noemden het"het rooipannendakje".  Dat huis werd het en de rest is history.

We wonen hier sinds februari 2011, deze maand vijf jaar dus. Bewogen jaren en niet in de laatste plaats door de ziekte van Ad. Maar we kijken terug op over het algemeen goede jaren. Een huis en enorme tuin die in Nederland een droom zouden zijn gebleven en die ons steeds meer eigen en dierbaar worden. Geen geluidsoverlast, alleen het kakelen van de kippen en het fluiten van de vogels. OK, in de zomer af en toe een landbouwmachine.

De prima medische zorg voor Ad waar de Nederlandse ziekenhuizen een puntje aan kunnen zuigen (en we kunnen het vergelijken). En er zijn zoveel meer dingen.

Ik geef het toe:er zijn ook minpunten. Zoals het logge ambtenaren apparaat. Maar dat nemen we graag voor lief. En de taal, die ik na drie jaar les, nog steeds niet onder de knie heb. Dat is deels luiheid (onze vrienden hier in de straat spreken Swabisch-Duits en het ziekenhuis personeel spreekt meestal ook Duits of Engels) en deels omdat veel van de energie in Ad's gezondsheidsproblemen is gaan zitten,  maar het is me mijn eer te na  dat ik de kranten nog niet goed kan lezen (alleen koppen snellen) en van het radionieuws alleen het weerbericht begrijp..... Dus daar wil ik dit jaar toch weer aan gaan werken......

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl