marijkeenad.punt.nl
Laatste artikelen
Na wekenlang heerlijk zomerweer zijn we plotseling in de herfst beland. Was het een paar dagen geleden nog 35 graden, nu wees de temperatuur vanochtend in de auto (op weg naar Pécs voor de boodschappen) nog 13,5 graad aan. Het waait stormachtig en de regen valt met bakken uit de lucht.. Ik vind het wel een welkome pauze: de tuin was wel toe aan water en vanaf maandag zit de temperatuur toch weer achter in de twintig graden. Jammer genoeg is de kleine acacia, die ik twee jaar geleden bij de vijver heb geplant, omgewaaid. Ik hoop dat ik hem heb kunnen redden door een van de twee stammetjes door te zagen: die was echt geknakt en trok de rest van de boom naar de grond. De andere stam heb ik gestut met een zwaar rotsblok. Als hij onverhoopt toch weer plat gaat kan ik er alleen nog de top uitsnoeien, waardoor de wind er minder vat op krijgt. Het zwembad staat tot bijna aan de rand vol met water. Ik moet het teveel eruit pompen,maar wacht er mee tot het wat droger wordt.
Op de veranda is alles kletsnat geworden: ook de kussens en handdoeken die er nog lagen. De wind stond verkeerd.Binnenkort komen er aan de zijkanten plexiglas schotten en dan zal het leed wel geleden zijn.
De kippen en kuikens zitten binnen: die houden ook niet van al die nattigheid.  Verder staat me nog een flinke klus te wachten: een zijkant van het houten tuinhuis moet opnieuw geimpregneerd worden. Ik wil er mee wachten tot het droog is (anders rot het hout onder de beitslaag) en liefst ook wat koeler. Misschien wordt het wel september, maar in elk geval vóór de winter.
De jacuzzi pomp ik momenteel leeg: dat is meer iets voor de lente en de herfst, nu is het niet lekker. Het is maar een klein pompje
dus het zal wel even duren voordat al dat water weg is.
In de warme dagen vóórafgaand aan deze herfstdip, hebben we gebarbecued op de veranda achter het tuinhuis. Ooit hadden we die barbecue gekocht omdat Ad's dochter Claire kwam logeren en graag wilde barbecuen. Daarna stond hij te verstoffen in de schuur. Jarenlang lag Ad in de zomer wekenlang in het ziekenhuis, en reed ik op en neer naar Pécs om hem gezelschap te houden. Van barbecuen kwam dus niets. Maar nu hebben we hem dan weer in ere hersteld en het was heerlijk om daar te zitten met de lucht van brandende houtskool, lekker eten en een wijntje.
Vandaag blijven we binnen met een boek en misschien straks de houtkachel aan.
Reacties

Ik ben druk bezig met de voorbereidingen van ons bliksembezoek aan NL. ik moet aan veel dingen denken. De juiste week moest gekozen worden en afspraken met kinderen en vrienden werden gemaakt. De reis moest gemeld worden in het ZH en straks moeten alle dialysespullen mee. Tien dozen met dialyse zakken (de hele kofferbak en achterbank vol) , een verwarmingselement en nog veel meer. Er moesten kadootjes gekocht worden, een hotel worden geboekt, voor de zekerheid de dialyse centra in de buurt van het hotel opgezocht en voor hier thuis een oppas geregeld die ook voor de dieren zorgt. Er moet nog voldoende eten voor de dieren worden ingeslagen, instructies voor de oppas worden geschreven en ga zo maar door. Al met al een hele onderneming voor die paar dagen dat we daar zijn. Maar ja, het is nu drie jaar geleden dat we kinderen en kleinkinderen zagen en al die tijd dat we voor de dialyse naar het ZH moesten, kon het dus niet.Ondanks al het gestress verheug ik me er toch wel op.

Dit jaar heeft Ad voor het eerst weer wat moestuinplannen gemaakt. Het beperkt zich wel tot voornamelijk allerlei soorten bonen die hier niet of moeilijk verkrijgbaar zijn. Hij heeft de bonen laten kiemen en het grootste deel heeft hij inmiddels in turfpotjes geplant.cAan water geven hoeven we voorlopig niet te denken want er valt meer dan genoeg hemelwater.... We hebben de turfpotjes bijna allemaal geplant langs afscheidingen waar ze tegenaan kunnen klimmen. Ik hoop dat het wat wordt want het was best veel werk.

Aan de beide uiteinden van de veranda bij het tuinhuis worden wandjes geplaatst, deels van hout en deels van plexiglas. Omdat het tuinhuis hoog ligt hebben we daar vooral in het voorjaar veel last van de wind en is het gewoon niet lekker om er te zitten.We hopen dat door het plaatsen van de wandjes het "schoorsteeneffect" op zijn minst minder wordt.

Het weer valt wat tegen: het voorjaar is erg nat en ook niet erg warm. Als de zon schijnt is het meteen aangenaam,maar helaas overheersen de bewolkte en regenachtige dagen.  Maar het groen doet het goed  en je hoort het bijna groeien. (Het gras helaas ook).

 

 

 

 

 

Reacties

Ik moet verven... het hek en de poort. Het moet echt want het ziet er niet meer uit. De verf is verkleurd en gebladderd. bah. Van veraf lijkt het schilderen een gemakkelijke klus.Wat spijltjes en daaronder vlakke stukken. Eitje toch?  

Dus ik ga aan de slag. ík koop verf waarmee je over roest kunt heen schilderen. Lekker makkelijk. En ik ga enthousiast beginnen. Hmm.Van dichtbij zitten er toch wel héél veel richeltjes en friemeltjes die moeten worden geverfd...en dan wel aan de binnen- én de buitenkant. Mijn hek heeft een opbouw van spijlen die een opgaande zon moeten voorstellen. Per twee meter een nieuwe "zon". Elk deel bestaat uit zeventien spijltjes die allemaal aan twee kanten moeten worden geverfd. Ik heb er een tuinstoeltje bijgesleept want mijn rug protesteerd heftig. En, o ja, mijn leesbril, want ik zie het allemaal niet meer zo goed, en hoe vroeg ik ook begin, binnen de kortste keren moet ik recht tegen de zon in kijken en zie ik niks meer.

Ik heb intussen twee keer de bus met verf te schuin gehouden, dus behalve dat ik dure verf heb verspild, ligt er nu een plas groene en witte verf op het tuinpad.... Hop, een schep zand erover....

Ik heb intussen wat geleerd: regel één: koop nooit goedkope kwasten, want dan zit je na een paar uur met een soort van egel die je door de verf haalt, terwijl er onderhand meer haren in het verfwerk zitten dan op de kwast.. Regel twee: Verdun de verf nóóit, ook al is dat nog zo verleidelijk (want het strijkt dan zo lekker). Het gevolg is dat de heleboel gaat druipen en er dus allemaal druppels over de pas geverfde stukken kledderen...

Vandaag, ik was net klaar met het eerste poortje, zette ik de kwast in de terpentine. Héé, wat raar,er gebeurde niks.. hmmm, misschien was deze verf op waterbasis? en zo was het.Toen ik het (dure)blik nog eens goed bekeek, bleek dat ik (aaaarg)voor de witte verf radiatorverf had gekocht.  Tja, dat hongaars blijft moeilijk hé.

Maar ik ga er toch maar stoer mee door. Ik zie wel. Voorlopig het weerbericht in de gaten houden en elke dag een uurtje of twee, drie aanpoten. Het wordt vast wel mooi, denk ik. Ooit.

In elk geval heb ik het al opgegeven dat het heel perfect moet worden en spreek ik mezelf regelmatig toe: Marij, je bent een hek aan het schilderen en niet de Mona Liza.....

 

 

Reacties

Als we de weersvoorspelling mogen geloven wordt het vanaf het a.s. Paasweekende aanzienlijk warmer. Heerlijk, ik verheug me er al op. Met een beetje geluk kunnen de potplanten dan half april weer naar buiten. Wél de nachttemperatuur in de gaten blijven houden. De geraniums hebben overwinterd in de serre. Dat ging prima. Alleen in de twee weken dat het echt stevig vroor, heb ik ze in de slaapkamer gezet (waar het trouwens altijd koel is). De palmen, oleanders, bougainville en nog wat andere halftropische planten staan nog in het tuinhuis. Vorig jaar heb ik alles te vroeg buiten gezet waardoor de bougainville de hele zomer niet heeft gebloeid en er zelfs eentje is doodgegaan.

Overigens trekt de natuur er zich niet veel van aan dat de temperaturen nog wat aan de lage kant zijn: al het groen begint uit te lopen en in de border staan piepkleine narcisjes, blauwe druifjes en een paar hyacinten. De bolletjes waren over van vorig jaar en ik heb ze in het najaar weer geplant. Ons grijze kippetje zit te broeden en hopelijk zijn de (vier) eitjes ook echt bevrucht, want het is afzien voor het diertje. Ze eet en drinkt bijna niks en komt nauwelijks van het nest af.

Sinds een weekje genieten we van het bubbelbad. Aansluitend drinken we dan wat in het tuinhuis, waar het ook lekker warm is. Maar nu ben ik weer bang voor de legionella bacterie.... Het schijnt dat die gedijt bij een temperatuur van 37 graden: dat is zo ongeveer de temperatuur van ons bad..... Het schijnt dat we de ph-waarde van het water regelmatig moeten controleren en moeten zorgen voor voldoende chloor, want dat vervliegt snel door de bubbels.  Dus dat doen we dan maar.

Het thuis dialyseren gaat goed. Er was vorige week even een paniekmomentje toen we dachten dat het katheder verstopt zat. We reden toen gauw naar het ZH, maar alles bleek in orde. De controle + bloedonderzoek is om de twee weken, dus dat is goed te doen.

 

 

 

Reacties

Er staan ons een paar drukke dagen te wachten. Ad is daarnet opgehaald door het ziekenbusje voor de laatste instructies voor de thuisdialyse. Ik kan niet mee, omdat vandaag en morgen de mensen van EON (de electriciteitsleverancier) krachtstroom komen aanleggen. Er moet ook gegraven worden dus waarschijnlijk brengen ze een graafmachientje mee.

Vanmiddag komt het ziekenhuis de materialen brengen voor de thuisdialyse en daarmee komt dan een einde aan drie tot viermaal per week in alle vroegte naar Pécs. Als alles goed blijft gaan, natuurlijk.

Maandag en dinsdag wordt er gewerkt aan de aanleg van een Jacuzzi. Maandag komen M&M het voorwerk doen: er moet een gat worden uitgezaagd in de veranda en de bodem moet worden versterkt. Dinsdag wordt het bad geinstalleerd. Het gaat allemaal veel sneller dan we gedacht hadden, maar dat is natuurlijk wel fijn. Er komt dan nog een extra wandje, zodat we uit de wind zitten.

Gisteren de auto met het handje gewassen. Door al het slechte weer van de afgelopen tijd zag hij er niet meer uit. Nu staat hij weer te blinken, maar het was wel een hoop werk. In Pécsvarad, hier dichtbij, is een auto wasplaats. Je moet het wel zelf doen, maar het is natuurlijk een stuk gemakkelijker. Alleen..... zoiets heb ik nog nooit gedaan en voor nieuwe dingen heb ik altijd een soort plankenkoorts. Terwijl ik weet dat er waarschijnlijk niets aan is. Maar ja, zo zit dit beestje nu eenmaal in elkaar.....

Voor het eerst de rozen rozenmest gegeven. Ben benieuwd of dat scheelt.

Reacties (1)

Het begon te kriebelen in 2007. We woonden in een fijn huis in Brabant, met een leuke kleine en vooral groene tuin. Alleen zaten we er weinig. Want,zodra het weer het toeliet begon het gehamer, geboor en gezaag van de altijd klussende buren om ons heen. Kinderen werden schreeuwend tot de orde geroepen en grasmaaiers en electrische heggenknippers deden luidruchtig hun werk. Vaak verzuchtten we dat ons fijne huis eigenlijk midden in een bos of ergens opde hei zou moeten staan......

We gingen zoeken op internet naar een huis in een minder luidruchtige omgeving. Na een omzwerving via Portugal en Frankrijk, kwamen we uit in Hongarije, een land waar we geen van beiden ooit waren geweest. We zochten vier huizen uit die ons op internet wel aanspraken en eind januari 2008 vertrokken we naar Hongarije om ze te bezichtigen. We waren voorbereid op een reis naar het grote onbekende. Een sneeuwschep, sneeuwkettingen, eten en drinken, extra dekens voor het geval we vast kwamen zitten in de sneeuw.Zoals veel van onze vrienden en familie die ons later bezochten, dachten we dat de snelweg bij de Hongaarse grens  zo ongeveer zou veranderen in een soort karrenspoor.....   en dat viel dus allemaal reuze mee.... allereerst was er geen sneeuw te bekennen en bovendien was de hongaarse infrastructuur prima in orde. Bij de uitgezochte huizen had op internet er één onze voorkeur. We noemden het"het rooipannendakje".  Dat huis werd het en de rest is history.

We wonen hier sinds februari 2011, deze maand vijf jaar dus. Bewogen jaren en niet in de laatste plaats door de ziekte van Ad. Maar we kijken terug op over het algemeen goede jaren. Een huis en enorme tuin die in Nederland een droom zouden zijn gebleven en die ons steeds meer eigen en dierbaar worden. Geen geluidsoverlast, alleen het kakelen van de kippen en het fluiten van de vogels. OK, in de zomer af en toe een landbouwmachine.

De prima medische zorg voor Ad waar de Nederlandse ziekenhuizen een puntje aan kunnen zuigen (en we kunnen het vergelijken). En er zijn zoveel meer dingen.

Ik geef het toe:er zijn ook minpunten. Zoals het logge ambtenaren apparaat. Maar dat nemen we graag voor lief. En de taal, die ik na drie jaar les, nog steeds niet onder de knie heb. Dat is deels luiheid (onze vrienden hier in de straat spreken Swabisch-Duits en het ziekenhuis personeel spreekt meestal ook Duits of Engels) en deels omdat veel van de energie in Ad's gezondsheidsproblemen is gaan zitten,  maar het is me mijn eer te na  dat ik de kranten nog niet goed kan lezen (alleen koppen snellen) en van het radionieuws alleen het weerbericht begrijp..... Dus daar wil ik dit jaar toch weer aan gaan werken......

Reacties

Het is zacht en regenachtig en er zit al iets van lente in de lucht. Ik vind het best zo. Nadeel is dat het buiten modderig is en de honden de troep binnen lopen.Vannacht sliepen ze bij mij op de slaapkamer en gingen een paar keer naar buiten. Vanochtend schrok ik me een hoedje: alles zat onder de modder: vloer, vloerkleed en beddengoed. Dus bed verschoond en vloer gesopt en gestofzuigd. Ik kan helaas nog niet wassen want we hebben een verstopping. De putjes zijn vrij ondiep en kunnen het water van de wasmachine en van de douche niet aan. De badkamer staat dan blank... Gelukkig komen Martin en Marc vandaag om naar het probleem te kijken.

Vorige week was de operatie voor Ad's buikkatheder (voor de thuisdialyse) weer eens gepland. Dus doorliepen we weer de hele procedure: het pre- operatie onderzoek, het bloed prikken, drie uur wachten voordat er een bed vrij kwam, en om twee uur 's middags zou de operatie plaatsvinden. Maar helaas, om kwart voor vier kreeg Ad te horen dat het hele programma was uitgelopen en dat het dus weer werd uitgesteld. Ad was heel erg boos, want dit is nu al het zesde uitstel...

Twee van de jonge kippen zijn aan de leg dus hebben we weer af en toe een eitje. Helaas heeft één kip zich tot haan ontpopt en vandaag zijn zus besprongen. Ik twijfelde nog een beetje maar nu weet ik het dus zeker. Als dat maar goed blijft gaan met het krielhaantje....

Verder zijn we van plan om wat meer in het tuinhuis te gaan zitten. Waar ooit het aquarium stond komt nu een bed dat momenteel door de meubelmaker wordt gemaakt. De achterwand waar het aquarium tegen aan stond heeft veel vocht opgezogen en wordt vervangen.Verder zetten we er een bank neer en komt er een TV.  Ook willen we graag buiten een jacuzzi laten neerzetten, maar eerst moet bekeken worden of daar krachtstroom mogelijk is. Dus plannen genoeg.

 

Reacties

Gisteren begon het te sneeuwen en vandaag was het dan zover: vanochtend om vier uur dik aangekleed naar buiten en de jeep sneeuwvrij gemaakt, want Ad had besloten om met de jeep naar het ziekenhuis te rijden, voor de dialyse. Ik ging voor het eerst niet mee: we wisten niet hoe de condities onderweg zouden zijn en dan is het niet verstandig om extra op en neer te rijden (brengen en halen).Bovendien: in geval Ad inde sloot terecht zou komen zou ik hem kunnen ophalen.

De jeep was van te voren klaar gemaakt voor zijn ijzige avontuur: banden op spanning, getankt en de accu geladen. Een extra plaid in de auto en daar ging Ad, bij minus 11 graden. Om kwart voor zes belde ik hem om te horen of hij goed was aangekomen. Dat was gelukkig het geval, maar de heenweg was niet prettig geweest: Ad had in het donker de verwarmingsknop niet kunnen vinden (de jeep is heel sober en er zit bijvoorbeeld geen verlichte display in) en daardoor besloeg en bevroor de ruit steeds waardoor het zicht belabberd was. Pas in Pécs, bij het licht van de straatlantaarns,zag hij de knop en kon hij de heater aanzetten.

Toen het licht was eerst de kippen eten gegeven en daarna begonnen met het sneeuwvrij maken van de oprit. Altijd een flinke en koude klus.  Straks ga ik boodschappen doen en ik hoop dat de auto dan tegen de steile helling op kan komen. Achterwiel aandrijving is niet handig bij dit weer. Ik heb wel zout gestrooid maar dat werkt alleen als het goed ingereden wordt.

Het water bij de kippen bevriest steeds en moet ik verschillende keren per dag verversen. Omdat de buitenkranen zijn afgesloten, moet ik het water binnen halen, dus een extra loopje.

Gisterenavond voor de zekerheid de overwinterende geraniums toch maar weggehaald uitde serre, want daar vriest het nu ook. Ze staan nu op de slaapkamer. Gelukkig is voor de tweede helft van de week wat minder koud weer voorspeld.

Reacties

De feestdagen zijn weer voorbij.Anders dan in andere jaren ligt ook de kerstboom al buiten. Ik vind het juist gezellig om hem tot driekoningen te laten staan, maar deze boom was zeker al maanden geleden gekapt want hij verloor zijn naalden in een snel tempo en toen ook de piek scheef ging staan en de ballen van de treurig naar beneden wijzende takken begonnen af te glijden en op de grond kapot kletterden hield ik het maar voor gezien. Toen ik hem eindelijk buiten had zat er geen naald meer aan! Die lagen bij bergen in de kamer.....

We hadden fijne dagen ondanks dat Ad daags vóór kerst en op oudejaarsdag nog naar de dialyse moest. Tweede kerstdag waren we uitgenodigd om te eten bij Edit en Sandor en dat was heel gezellig. Ad voelde zich niet moe dus we konden lekker lang kletsen. Toen Ad vertelde dat hij vroeger thuis met Kerst altijd konijn at, belde Edit meteen een vriendin die konijnen had. We konden er daags daarna eentje panklaar komen halen. Ad heeft Flappie vandaag gebraden en we hebben er een stuk van gegeten. Het was heel lekker, al zou ik mijn eigen konijn, als ik er een had, echt niet dood kunnen maken. Oudejaarsavond zouden we naar een Silvesterfeest gaan in het dorpshuis. Onze nette kleren lagen al klaar en de schoenen waren gepoetst.Maar 'smiddags kreeg Ad last van jicht en toen wist ik wel dat we het feest konden vergeten. Stiekem vond ik het niet erg om op die steenkoude avond niet meer de deur uit te hoeven. Dus lekker knus thuis oud en nieuw gevierd.

Het vriest momenteel 'snachts behoorlijk en overdag is het vaak mistig,maar ja, het hoort bij de tijd van het jaar.Ook is er sneeuw op komst. Leuk, zolang het met sneeuwscheppen maar behapbaar blijft. Afwachten maar.

In de kerstweek werd er geen vuil opgehaald (vrijdag is ophaaldag) en ik was bang dat er deze week ook niemand zou komen. Toen keek ik op nieuwjaarsdag naar buiten en zag de kliko van de overbuurman aan de weg staan. Dus pijlsnel onze bak ook aan de straat gezet. En ja hoor, hij stond nog geen vijf minuten en daar kwam de vuilniswagen, op nieuwjaarsdag! Je blijft je hier verbazen.

 

Reacties (1)

Het is alweer ruim een maand geleden dat  Caytlin werd aangereden.Ik was bang dat ze nooit meer zou kunnen lopen.Maar gelukkig loopt ze weer en probeert ze weer net zo snel als haar zus naar het hek te rennen als er onraad dreigt (in haar ogen). Het achterlijf wil nog niet altijd even soepeltjes mee en dus gaat ze soms onderuit, vooral als ze in volle vaart een bocht wil nemen, maar het gaat de goede kant op.

In een ander blog(hongaars boerinnetje) las ik hoe hulpvaardig hier iedereen is. Dat ervaar ik ook zo, met uitzondering van sommigen die klantvriendelijkheid juist hoog in het vaandel moeten hebben staan, zoals de secretaresses aan de info balie van het ziekenhuis. Gisteren waren we daar. Ad had om 14.00uur een afspraak voor een echo. Maar we stonden kennelijk niet op de afsprakenlijst en dus hadden we géén afspraak. Ik hield vol dat die afspraak er wél was,en gemaakt door een arts van de dialyse afdeling. Na veel gesoebat werd er gebeld en het klopte natuurlijk, maar toen waren we twintig minuten verder.Geen excuses en ik voelde me behandeld als oud vuil. Maar meestal ervaren we het anders. De oudjes die na de dialyse niet gemakkelijk zelf hun jas aan kunnen trekken: er schiet altijd wel iemand (ook ik) op af om te helpen. Toen we laatst in het ZH op weg waren naar de rőntgen afdeling en ik met Ad (die tijdelijk in een rolstoel zat) vele glasdeuren door moest, waren er altijd helpende handen. En zo gaat het altijd: mensen nemen hier nog de tijd en zijn behulpzaam. Mijn hulp, die belangeloos de gordijnen meeneemt naar de stomerij (waar ze ook werkt) om ze te laten stomen. De mensen die ons waarschuwden dat Caytlin was aangereden en hielpen met haar in en uit de auto en in huis te dragen. Ik sta met panne langs de weg en auto's stoppen en bieden hulp aan. In Nederland kende ik dat helemaal niet. Daar stond ik ook een keer met pech en iedereen scheurde voorbij. Eindelijk stopte een auto en jawel hoor, een Turks echtpaar bood hulp aan! Lang geleden viel ik met de fiets in een gladde winter: één peuter in het zitje vóór en een kleuter in het zitje achter. Tassen aan het stuur. Kinderen met de beentjes bekneld door de val en ik kreeg de fiets niet overeind.Het was midden in het dorp waar ik toen woonde en geen hond die naar me omkeek. Ik zal het nooit vergeten. Dop je eigen boontjes maar, was het motto. Zoals het hier gaat, voelt het als een warm bad. Ik hoop hier nog lang te blijven.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl