| |
 |
vreemd weer 17 mei 2012
|
17 Mei 2012 | 06:46:53
|
Ik meen me te herinneren dat we vorig jaar een mooie meimaand hadden, maar ik zou er mijn blogs eens op na moeten lezen.
In elk geval is het weer nu erg wisselvallig. Hadden we tot vorige week zondag temperaturen van ruim boven de 30 graden, kukelde zondag de temperatuur omblaag van ruim dertig naar een graadje of 10. Je zou er ziek van worden....
Het is sindsdien vrij regenachtig en als ik naar de lange termijn weersverwachting kijk, blijft dat ook zo tot eind mei, al kruipen de temperaturen wel weer uit het dal. Regen betekent hier: modder. Er valt in huis niet tegenaan te poetsen. Vooral door de werkzaamheden in de serre en de slaapkamer ligt de modder overal. Wij kamperen nog steeds in de logeerkamer, samen met de langzaam herstellende poes. Poes eet weer en wast zich weer, maar beweegt nog erg moeizaam, na de beet in haar rug. Haar herstel zal nog wel een tijdje duren, vooral gezien haar respectabele leeftijd (15 jaar).
Gisteren was de dierenarts hier. De geiten en schapen kregen hun jaarlijkse anti-worm injectie, de wonden van de gehavende kippen en haan waren gelukkig vrij oppervlakkig en werden met blauwspray behandeld en de poes kreeg voor de zekerheid nog twee injecties tegen de pijn. Omdat ik de dieren vasthield heb ik ook een lading blauwspray over mijn kleren gekregen. Benieuwd of dat er nog uitgaat in de was.
De bouw vordert langzaam maar gestaag. Het huisje is inmiddels ook glasdicht en de deuren zitten er in. Het is van binnen afgetimmerd met gipskarton. Ik denk dat er binnenkort begonnen wordt met de veranda.
In de serre staat het glastegelwandje voor de helft. De gele en groene tegels zijn prachtig maar ik heb nog wat twijfels bij de rode en blauwe elementen. Toen ik het uittekende en inkleurde was het mooi en ik ben benieuwd hoe het eindresultaat zal zijn.
Vooral als de zon er door heen schijnt. Ik heb voor een paar primaire kleurtjes gekozen omdat die ook terugkomen in het bovenlicht van de serre naar de bibliotheek. Het bovenlicht dat we enkele jaren geleden op zolder vonden en na het schoongemaakt en geschilderd te hebben, vond de vriendin van Claire ook de plek waar het oorspronkelijk had gezeten! En daar hebben we het weer teruggezet, zodat het past bij de andere mooie oorspronkelijke elementen in ons huis, zoals de mooie brede deuren en hier en daar nog het oude vensterglas die de werkelijkheid buiten een beetje vertekend weergeven.... |
|
|
|
|
de honden worden een probleem 12 mei 2012
|
12 Mei 2012 | 07:10:35
|
Zo'n 8 maanden geleden werd onze poes, die nietsvermoedend in een mandje buiten lag te slapen, aangevallen door onze honden en behoorlijk gebeten. Ze is er uiteindelijk weer bovenop gekomen. Eergisteren was het weer raak: ik was buiten en had de beesten net op stal gezet, gecontroleerd of de poes binnen was en toen de honden uit de ren gelaten. en paar minuten later kwam Ad aangelopen: hij had poes uit het kamerraam buiten gelaten omdat ze stond te miauwen en zich niet gerealiseerd dat de honden buiten waren: het was meteen raak: Kaitlin had haar te pakken. Ad, gealarmeerd door het lawaai, greep meteen in en poes kon nog op eigen kracht het raam binnen komen. Sindsdien ligt ze zwaar getraumatiseerd bij te komen en we hopen dat ze het ook ditmaal zal overleven. Ze heeft geen uiterlijke bijtwonden, maar waarschijnlijk ernstige inwendige kneuzingen.
Vanochtend tegen zessen ging ik voor de dieren zorgen. De honden waren buiten omdat ze door de verbouwing niet in de serre kunnen. Het was opmerkelijk stil. Toen ik in de buurt van het kippenhok kwam hoorde ik geblaf: mijn hart stond stil: ze zaten in het kippenhok. Naar binnen gekomen via de ren en het kippendeurtje. Ik trof een slagveld aan: bloed tegen de muren: een kipje dood, een ander niet te zien en daar was de haan: helemaal onder het bloed en beschermde de andere kleine kipjes met zijn leven.
De grote witte kip weer zwaar gebeten in het achterlijf.Ze heeft geen staart meer. Ik wil even afwachten of de bijtwonden oppervlakkig zijn.
Een tweede kuiken, ook gebeten, overleed even later. Drie van de zes lijken er redelijk ongedeerd, dank zij de haan, vierde is gebeten en het is de vraag of ze het redt. Het is het zwarte kipje met de witte puntjes, het leukste van het stel.
De haan is heel sterk: hij is overal gebeten en zwaar verfomfaaid, maar staat buiten alweer te kraaien.
Ik ben het zó zat: ik was zó blij met het mooie toompje kippen en die rothonden hebben er weer een eind aan gemaakt
Ik ben bang dat één van de honden de killer is: en wel Kaitlin.
Ik zou haar naar een asiel kunnen brengen maar daar wordt ze afgemaakt en ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om een gezonde jonge hond dood te laten maken. Ik moet nu maar afwachten of er uiteindelijk nog meer kippen sterven door trauma of tengevolge van de bijtwonden. |
|
|
|
leven in de rotzooi went.... 11 mei 2012
|
11 Mei 2012 | 14:03:25
|
Inmiddels is er begonnen aan de aanleg van een 2e toilet, in de serre, aansluitend aan onze slaapkamer. Daarvoor moest er een doorgang gemaakt worden van slaapkamer naar serre. Eerst moest onze grote kleedkast in de slaapkamer verplaatst worden, om ruimte te maken voor de nieuwe deur. En daarvoor moest hij eerst leeg en ook gedeeltelijk afgebroken. De kamer naast de slaapkamer ligt nu dus weer vol met stapels kleren, dozen, kortom alles wat in die kast zat. En dat is een boel....
Inmiddels is het gat gehakt en het puin weggehaald. Vanuit de serre kun je nu zo naar buiten stappen omdat de raam over een lengte van 1,5 meter is verwijderd. Daar komen glasblokken, die ondoorzichtig zijn en toch voor licht zorgen. Op papier heb ik een mooi kleurenpatroon uitgewerkt. Als daar straks de zon doorheen schijnt, zal het prachtig zijn, denk ik. In eerste instantie had ik alleen gele, groene en blauwkleuren gekozen, maar dat was wat koel, zodat ik er nu ook een paar dieprode tegels tussen heb zitten. Het effect moeten we natuurlijk afwachten.
Omdat je nu van de serre zó in de slaapkamer kunt komen (wij slapen nu in de logeerkamer) kunnen de honden daar 's nachts niet zijn. Ze zijn nu buiten, wat geen probleem is want het is nog altijd warm weer. Alleen betekent dat 's nachts wél langdurige blafconcerten met de buurhonden.
Het werk in het tuinhuis heeft een dag of 10 stilgelegen. In die tijd zijn gas, electra en water aangelegd. De bouwers waren intussen bezig aan het Balatonmeer. Vandaag zijn ze weer begonnen en worden de ramen en deuren geplaatst.
Ook de septictank, een enorm monster waar 4 kuub in kan, is eindenlijk aangekomen en geplaatst en het giga gat, naast onze tuinpoort, is weer dichtgegooid. Ook de brede sleuf, waar we elke dag een paar keer via een glibberige plank over heen moesten, als we naar de auto liepen, is weer dichtgegooid. Gelukkig, want vooral als het geregend had, en de rode grond veranderd was in rode modder, was het een hachelijke onderneming!
Alle overgebleven grond is in onze tuin gestort, ook op plaatsen waar ik dat niet wilde, zoals onder mijn waslijn.... Ik had het nog uitgelegd in het hongaars, en de man die bezig was met de grond zei dat hij het snapte, maar ging helaas gewoon door. Zal wel aan mijn gebrekkige hongaars liggen....
Nou had ik in mijn tuin, vlak bij de deur, een leuk klein zitje. Een stenen tafeltje, zelf gemaakt van overblijfselen van de oude pilaren van onze serre, en twee stoeltjes. Meer was het niet, maar wel een leuk plekje. Daar ligt nu ook 10 cm nieuw zand, teveel om er nog te kunnen zitten. Ik besloot daarom gisteren om daar een terrasje aan te leggen van oude dakpannen, met een randje bakstenen er langs. Na veel gezwoeg had ik het voor elkaar, om er toen achter te komen dat de dakpannen veel te kwetsbaar zijn voor op de grond.... Maar misschien met een laagje grint erover?
Ad bekeek het en keurde het hele geval af. Drie keer niks, vond hij het. Na enig gesmoes met de aannemer, die ook bedenkelijk naar mijn kunstwerk keek, hebben die twee besloten dat er een écht terrasje komt, van stenen, gelegd in wit zand, volgens de regels der kunst. "een ruitvorm"" vond de aannemer... tja, maar ik wil een cirkel, en het is míjn terrasje..... Ik zal er scherp op moeten toezien, want voor je het weet ligt er natuurlijk een ruit..
Bijgaand een doorkijkje van buiten naar binnen: via de serre kijk je nu zó de slaapkamer in..... Ook een foto van de sleuf voor de riolering en van het door Ad afgekeurde terrasje....
|
|
|
|
opening van de 11e tentoonstelling pince galería 1 mei
|
02 Mei 2012 | 08:43:22
|
|
Gisteren maakten we de opening mee van de 11e tentoonstelling van de kelder galerie (pince galería) bij ons in de straat en waren we te gast bij Frouke en Eddy die de tentoonstelling jaarlijks organiseren. Het weer was geweldig: we maten 31 graden in de schaduw op ons terrasje, voordat we vertrokken.
Het was een prachtige tentoonstelling, voornamelijk in het teken van naïeve kunst en zigeuner cultuur.
Heel kleurrijk en ontroerend mooi.
Zo'n opening is tevens een ontmoetingsmoment van vrienden en bekenden.
De dag werd zoals altijd afgesloten met een maaltijd bij Frouke en Eddy in de tuin. Heerlijke babgulyás (een maaltijdsoep), zigeunerbrood, paprika en lekkere wijn.
We maakten ook kennis met de eigenaars van het pánsío (pension) bij ons in de straat: een aardig echtpaar uit de Elzas. Van huis uit franstalig, maar ze spreken ook goed Duits. Ik vond het leuk om mijn frans weer eens te kunnen "afstoffen". Het gaat me in elk geval stukken beter af dan het hongaars.
Hierbij een kleine foto impressie. Je ziet een kinder-dansgroepje, op straat vóór de galería, het strijkorkestje binnen, een fragment van de tentoonstelling en de meiboom bij de galería. De meiboom is een hongaars gebruik: op 1 mei worden op veel plaatsen met linten versierde bomen opgesteld. Ik heb begrepen dat het oorspronkelijk gebruik was dat vrijers de meiboom oprichtten voor de deur van huwbare meisjes, maar dat gebruik is wat losgelaten.
|
|
|
|
een dag met een gouden randje 27-4-2012
|
27 April 2012 | 19:39:26
|
 Vandaag was het zo'n dag! Ik was om half zes wakker (eigenlijk half vijf dus: ik kan het niet laten). Rond die tijd staat de kat opdringerig te wezen en hard te miauwen: tijd voor haar hapje. Zo gauw ik de keuken in kom hebben de honden vanuit de serre me ook in de gaten en beginnen te blaffen en tegen de deur op te springen. Dus gauw poes eten geven, waarna ze zich weer met een volle buik naast mijn slaperige echtgenoot installeert, en dan de honden naar buiten laten. Het beloofde een prachtige dag te worden en dat werd het ook.
's ochtends moesten we naar Pècs om ons tuinhuis te verzekeren. Wachten, wachten, en wachten, want vanwege het lange weekeinde dat er aan komt ( 1 mei = vrije dag dus maandag nemen de meeste hongaren ook vrij) was het druk bij de verzekeraar. Daarna een kopje koffie op een terras in Pècs, en toen de boodschappen (ja, dat moet ook) en weer naar huis.
Rond het middaguur was het al zo''n 28/30 graden en zocht ik ons koele huis maar weer op!
Sinds een week zijn er, behalve de bouwers, twee aardige hongaren bezig met (ja, ik kan het niet anders noemen) rotwerk. Zigeuners, zegt onze aannemer. Ik wil niet weten voor welk rottig uurloontje ze hier werken. Ze graven, storten puin op wat straks een weg naar ons tuinhuis moet worden. Kortom: zwaar werk. De mannen zijn al wat ouder: één is er dik in de zestig en heeft altijd in de steenkoolmijnen gewerkt. Ze zijn aardig en ik voorzie ze de hele dag ruim van frisdrank.
Met hun kan ik goed praten: mijn hongaars lijkt natuurlijk nergens op, maar ik kan bijvoorbeeld uitleggen waarom ik het houtzaagsel bij het tuinhuis wil meenemen omdat dat prima geschikt is voor in het kippenhok. En ze helpen me dan ook enthousiast, hoewel ze dat niet hoeven.
Ons terras bij het huisje is er nog wel niet, maar vanwege het mooie weer kwam Ad op het idee om daar maar alvast wat stoeltjes en een tafeltje neer te zetten én de barbecue zodat we er dit weekeinde, met tropische temperaturen in het vooruitzicht, lekker kunnen eten. Ik kan het moment bijna niet afwachten dat we er ook kunnen slapen. Het uitzicht, dat we missen vanuit ons woonhuis, omdat dat laag ligt, is vanuit ons tuinhuis werkelijk fenominaal! We kijken kilometers ver over de heuvels, zo prachtig dat de tranen je in de ogern schieten!
Ad is vanavond op jacht met Marc, de makelaar, die gediplomeerd jager is. Toen we hier nog maar net het huis gekocht hadden, en we voor het eerst hier op vakantie verbleven, was hij ook al eens op jacht met Marc. Ik bleef toen eenzaam achter in onze nog kale slaapkamer en zag vanuit mijn ooghoeken allerlei enge grote beesten (hele grote duizendpoten) rondrennen langs de plinten..... Ik schepte ze voorzichtig op met blik en handveger en zette ze dan weer buiten, griezelend, omdat we dat formaat in Nederland niet kennen. Het werd later en later en ik werd best ongerust. Was er iets gebeurd?? waarom belde hij niet?
Later bleek dat je op de uitkijkpost voor de jacht je telefoon moest uitzetten, omdat je anders het wild afschrikt. Gelukkig schoten ze die avonds niets. Op de terugweg was er een enorme wolkbreuk: zó erg dat de auto in Pècs tot aan de assen in het water reeds en Ad bang was dat de wagen zou afslaan. Gelukkig gebeurde dat niet. Wat was ik opgelucht toen hij eindelijk thuiskwam!
Ad kwam toen rond middernacht bijkans bevroren terug: het was koud, het regende pijpenstelen en hij was er niet op gekleed: alleen een dun zomerjasje..... Nu weet hij wel beter, dus ondanks de warmte van vandaag weten we dat het 's nachts behoorlijk kan afkoelen en is hij vertrokken met stevige bergschoenen, een dikke trui en een winterjack, en een muts voor het geval dát. En nu maar hopen dat ze niets schieten en toch een gezellige avond hebben.....
Bijgaand nog een paar foto's van de bouwvorderingen en de kipjes.
|
|
|
|
de bouw gaat nu snel.... 20 april 2012
|
20 April 2012 | 09:24:48
|
|
Gisteren stond er ineens een mevrouwtje aan het hek. Ze hield een heel verhaal, waaruit ik alleen begreep dat haar zoon onze buurman is, die een paar honderd meter verderop woont.
Ze had een leeg eierdoosje bij zich en zei dat ze eieren wilde kopen.
Ik zei dat dat niet mogelijk was. Ocharm, van die ene kip zeker...
Mijn hongaars is nog niet goed genoeg om uit te leggen dat er net twee kippen overleden zijn, en dat waren nou net de legkippen. Naderhand heb ik opgezocht wat "dood" is in het hongaars. "halal" dus.
Ik heb een paar weken geleden een doosje eieren naar een oud vrouwtje gebracht die 50 mtr. verderop moederziel alleen in een boerderij woont. Ze heeft zelf geen dieren want ze is 82 en kan die niet meer verzorgen. Dat zal wel rondverteld zijn en blijkbaar denken de mensen nu dat wij een stal vol kippen hebben en eieren te veel. Zelfs al had ik te veel eieren, dan geef ik ze liever weg aan vrienden en bekenden dan dat ik ze verkoop. Ik zou ook niet weten wat ik er voor moest vragen. En als ik ze zó weggeef aan mensen die aan de poort komen, dan zie ik het al voor me: een hele rij vrouwtjes, allemaal met een leeg eierdoosje.... niet aan beginnen dus!
Nu de fundering er eenmaal ligt, vordert de bouw snel. Sinds gisteren zijn er vijf man aan het werk. Gisteren stond het geraamte van de muren er en nu zijn ze bezig met het bekleden ervan. Eerst een laag isolatie en dan halfronde balkjes. Ik vind het erg mooi. Hierbij een paar foto's van de vorderingen... |
|
|
|
uitbrekers 18 april 2012
|
18 April 2012 | 08:55:54
|
Gisterenavond, toen de werklui vertrokken, was het dan eindelijk zover: het hekwerk tussen de tuin en ons grasland was dicht en de poorten zaten erin. We konden de honden dus met een gerust hart buiten laten, omdat ze niet bij de nog niet uitgeharde betonnen fundering van het huisje konden komen.
Vanochtend om half zes liep ik voor de zekerheid de hele omheining nog even na: het was dicht. En dus liet ik de honden naar buiten, zodat ze even konden rennen voordat ze de buitenkennel ingingen. Ik was bezig in de serre met het opruimen van de drollen toen ik luid geblaf hoorde: het begroetingsritueel van onze honden met de buurhonden. Maar dat was onmogelijk! Op een draf liep ik naar de achterkant van de tuin en zag de honden tot mijn verbijstering in de verte rennen. Ik floot ze en toen ze terugrenden (jawel: over de fundering) zag ik waar ze de tuin uitgekomen waren. De omheining tussen onze tuin en de grond van de spoorwegen hadden we niet laten vervangen want die was nog prima. Alleen hadden de hekwerkers in de hoek tussen het oude en het nieuwe gaas het oude gaas losgemaakt en weer halfslachtig aan de nieuwe paal vastgemaakt. Onderin zat nu een gat waar de honden gemakkelijk door konden. Het is me een raadsel hoe ze zo'n gat dan ook meteen vinden.....
Nog erger was het dat de werklui de staaldraad aan de bovenkant van het oude hekwerk hadden afgeknipt waardoor de stabiliteit er nu helemaal uit is. Ik wil ze daar vandaag op aanspreken. Het moet in elk geval gerepareerd worden.
Toen de honden in hun ren zaten ben ik de fundering gaan inspecteren. Gelukkig bleek die voldoende uitgehard om bestand te zijn tegen hondenpoten: er was niets te zien.
Nu ik toch aan het klagen ben: van het weerbericht kun je hier ook helemaal niet op aan. Gisteren gaf de weerkaart voor de regio Pècs nog een zonnetje aan. Normaal gesproken boeit me dat niet zo, maar nu moet het beton uitharden en was ik wel blij met de weersverwachting. Vanochtend miezerde het echter. Hoe kan dat nou, dacht ik. Ik keek opnieuw naar de weerkaart en ja hoor: het zonnetje was vervangen door een wolk en wat druppels..... ja, zo kan ik ook een weerbericht maken! Kijk, dat de lange termijn verwachting niet betrouwbaar is, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar één dag vooruitzien zou toch moeten lukken! Gisteren gaf men trouwens 15 graden aan als maximum temperatuur, terwijl het maximum de hele dag niet boven de 5 graden kwam en er een ijskoude wind waaide...
Vanochtend heb ik drie rozenstruiken geplant, want de geiten kunnen nu niet meer bij mijn border. Ook heb ik wat potten met kruiden neergezet. Er is dus een beginnetje gemaakt.
De oude rozenstruiken zijn helemaal kaalgevreten, zelfs de dikkere takken met hun gemene dorens werden niet gespaard..
Bij twee van de drie struiken zie ik weet wat pril leven, de derde is misschien dood, maar je weet maar nooit. |
|
|
|
vuile dieven! 16 april 2012
|
16 April 2012 | 15:13:48
|
Ja hoor! het is weer eens zover! Toen we hier nog niet permanent woonden stalen ze al alles wat los en vast zat: leuke dingetjes die ik op de vensterbanken had staan, een bronzen bel (doodleuk uit de muur geschroefd) en zelfs de schuiven op de deuren van de schuurhokken: weg!
Twee jaar geleden begon het al: inbrekers roofden alles waar een stekker aan zat inclusief een dure zaagmachine van bouwvakkers, die bezig waren, maar bijvoorbeeld ook onze bosmaaier.
En dan heb ik het nog niet over de braakschade aan deuren en ingeslagen ramen....
Nu hadden de hekwerkers een aantal gegalvaniseerde palen niet opgeborgen (terwijl dat wél kon: daar hadden we de garage beschikbaar voor) Stom stom dus! en er zijn er in het weekeinde 17 gestolen!
Welke  doet dat nou? Waarom kunnen mensen niet met hun poten van onze spullen afblijven????
Nee, ik vind het geen argument dat wij die zogenaamde rijke buitenlanders zijn en zij die arme hongaren!
Gelukkig zit het weer mee: ondanks sombere voorspellingen blijft het droog en waarschijnlijk wordt morgen de tweede laag beton voor de fundering van het huis gestort.
Vandaag ging het oude hekwerk aan de achterkant van de tuin tegen de vlakte om plaats te maken voor het nieuwe en moesten we de beesten de hele dag binnenhouden: de geiten en schapen onder protest in de kippenren en de kippen mochten ook niet naar buiten maar die hebben daar minder moeite mee.
De poort naar mijn border staat er ook nog steeds niet omdat de hekwerkers nu de voorrang geven aan het dichtmaken van het buitenhek zodat we het dieven wat minder gemakkelijk maken.
Ik houd mijn hart vast hoe het straks gaat met de bouwmaterialen. Die zullen ook een tijdje buiten liggen want ze kunnen niet alles op en neer slepen. De omrastering is straks (met wat extra geld) 1.70 m hoog en houdt hopelijk het tuig tegen. Ik ben verontwaardigd! Dachten we de omrastering neer te zetten om de dieren binnen te houden, en nu gaat het er om dat we dieven buiten houden! Bah! |
|
|
|
kuikens vrijdag 13 april 2012
|
13 April 2012 | 15:30:07
|
 Ja, we hebben weer kuikens! Op eerste Paasdag gekocht op de markt in Pècs. Het was een koude dag, maar eigenlijk dachten we dat het behoorlijk druk zou zijn. Nou, er was geen kip! Lege parkeerplaatsen en veel stalletjes onbemand. We zagen drie kippenboeren met hun handel en besloten eerst een rondje over de markt te maken. Toen we terugkwamen bij de kippenboeren had er één zijn handel al weer ingeladen: er viel niets te verkopen. Zijn buurman had zijn kippetjes gelukkig nog wel in de verkoop. We kochten er zes: twee zwarten, één zwart met witte tipjes, één lichtbruine en twee witjes met wat zwart hier en daar. Ze gingen mee naar huis in het meegebrachte kattenmandje.Ze zijn nog erg jong: 4 weken volgens de verkoper. Ons kippenhok bestaat uit een afgescheiden leg- en zitgedeelte (lux hé) en zo konden we de nieuwe kipjes apart zetten in het leghok met de mogelijkheid van uitloop naar buiten. Ze zijn prima gezond en erg actief. Ik had er ons kipje kalkpootje bijgezet als surrogaat moeder en dat ging goed. De kuikens accepteerden haar meteen als hun mammie! Vandaag heb ik de deur opengezet zodat de oude en jonge kippen aan elkaar kunnen wennen. Ook dat gaat goed. Ook de haan kwijt zich van zijn nieuwe verantwoordelijkheden. Wat we vandaag ook gedaan hebben is (weer eens) de kippenren gerepareerd.
Intussen zijn de hekkenbouwers druk bezig. Rond ons hele terrein worden nieuwe hekken en toegangspoorten opgetrokken.
Een hongaar kwam informeren wat zo'n hek kostte, maar in heb het maar gehouden op "nem tudom" ik weet het niet. Het is namelijk zo'n gigantisch bedrag, dat ik dat niet eens durf te noemen aan een hongaar. Toen ik het voor het eerst hoorde, dacht ik dat Ad zich een nulletje vergiste, maar nee!
Ik zit nu met smart te wachten op de poort, die mijn border scheidt van de rest, zodat ik wat bloemen kan planten, maar eerst moet het beton harden. Vandaag wordt ook de eerste laag beton voor het tuinhuis gestort! Spannend!
Hieronder zie je een berg dakpannen die gebruikt worden als bestrating voor een weg naar het tuinhuis. De dakpannen zijn afkomstig van een huis in Pècsvarad, waar de pannen werden vervangen. Binnenkort wordt er nog een pannendak vervangen van een ander huis van dezelfde eigenaar, en dan krijgen we de tweede lading.....
|
|
|
|
tis altijd lente in de ogen van de tandartsassistente.. 3 april 2012
|
03 April 2012 | 07:34:43
|
Gisteren was het dan zover: de implantaten zouden worden geplaatst. Ik zag er als een berg tegenop en was de hele dag al zenuwachtig. Ik ging er alleen heen want het tijdstip was ongunstig: rondom 15.30 moeten de dieren immers op stal en ik moest er om 15.00 uur zijn.
De voorbereiding voor de operatie zou circa 1,5 uur in beslag nemen. Ik had geen idee waarom dat zo lang moest duren, maar nu weet ik het. In de wachtkamer kreeg ik al (netjes op een zilveren schaaltje aangereikt) een antibioticum en een pijnstiller als voorafje. Ik mocht in de stoel plaatsnemen en zag van daaruit hoe alle martelwerktuigen netjes werden gerangschikt. Toen het handenwasritueel: vijf of zes keer (ik raakte de tel kwijt) werden de armen tot de ellebogen met zeep geschrobt. Ook die van de assistente. Vervolgens hielpen ze elkaar in de operatiekledij: de jas, mondkapje, hoofdbedekking en handschoenen. Het hele pré operatie ritueel. Intussen dacht ik maar aan één ding: waar is hier de nooduitgang!!!!!
Ik kreeg vier injecties en toen die begonnen te werken werd ik ook met een operatiejas afgedekt. Mijn mond werd van binnen 2 x met jodium ingesmeerd. Bah. Mijn gezicht werd vijf keer met een ontsmettende vloeistof behandeld (dag make up) en mijn ogen werden met wattenschijfjes afgedekt en mijn hele gezicht (behalve de mond) met steriel papier bedekt.En toen begon het echte werk: het boren van de gaten in de kaak.
Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik, behalve het getrek en geduw, daar niets van voelde: hij had evengoed in een blok beton in mijn mond kunnen boren. Daarna werden de implantaten in de boorgaten geschroefd. Heel ambachtelijk allemaal: zoals je een schroef in een stuk hout draait...
Met één oog kon ik, net langs mijn neus, een glimp opvangen van af en toe een hand met boor, en later met het hechtdraad.
Bij het hechten begon helaas de verdoving uitgewerkt te raken dus daar kreeg ik wel wat van mee, maar ik had geen zin in nog een spuitje. En toen, na 2,5 uur, was het voorbij. Nagyon jól (heel goed), zei de tandarts en het gezichtsmasker werd weggehaald. Ik kon (met pijnstillers en antibiotica en een koelpak voor de kaak) weer naar huis.
U zult pijn hebben, zei de tandarts, en de kaak zal wel blauw worden en uw lip opgezwollen, maar dat hoort er gewoon bij (zoiets zeggen ze pas achteraf) !
Vrijdag is de eerste controle en volgende week vrijdag gaan de hechtingen er uit. Nu, de day after, valt de pijn mee. Ik heb nog geen pijnstiller hoeven nemen. Mijn lip is niet opgezwollen en mijn kin (nog) niet blauw. En het leven gaat gewoon verder...
|
|
|
|
|
|
