marijkeenad.punt.nl
Laatste artikelen
Was het horror? waarschijnlijk niet, maar zeker ook geen fun. Ik sliep al dagen slecht. Allerlei doemscenarios kwamen 's nacht voorbij. Het idee om mijn honden alleen te laten, hoewel goed verzorgd, was ook niet leuk... Ik vertrok op een maandag morgen in een noodweer. Donder en bliksem en stromende regen. Met het shuttlebusje naar de luchthaven. Drie uur ingeklemd tussen de chauffeur en een passagier op het voorbankje. knieen tegen het dash board. Busje overboekt? geen idee. Eerst ook nog passagiers afgezet in Boedapest. Op het vliegveld was alles nieuw voor me. Het was ruim twintig jaar geleden dat ik had gevlogen. Toen werden je tickets nog opgestuurd door het reisbureau. Voor het gemak had ik alleen handbagage: een kleine tas.Ik had thuis mijn instapkaarten gedownload en besloot verder maar te kijken hoe de andere passagiers het doen. Mijn kaart was tamelijk verfrommeld en niet te scannen dus meteen een alarm bij de intake en een blaffende dame (worden ze daar op uitgezocht?) die mijn kaart nogmaals scande en ik mocht door. Toen de douane bakjes. Ik had mijn cremetjes en tandpasta netjes in een doorzichtig hoesje gedaan en apart in het bakje met mijn tas. Jas en regenjas in een ander bakje en dat was het dacht ik.Maar ik werd er uitgepikt voor de controle. Benen wijd, armen wijd en in het engels geschreeuwde commando's van mevrouw Kenau: "empty your pockets.." ja, daar zat mijn mobieltje (mocht niet) en mijn leesbril (eruit). Ik werd bepoteld en gescand. Het mens ging zelfs met haar hand in mijn onderbroek..(!)  Ik was in een slechte film terecht gekomen dacht ik, en zag een hele stoet wachtenden die het allemaal aan stonden te kijken.. Eindelijk, ik mocht door naar mijn spullen. Opnieuw een kenau: heb je een ipad in je tas? ja dat had ik. Die moest eruit. Wat dachten ze nou? dat ik met één knop op enter een bom zou laten ontploffen?. O ja, voor onderweg had ik nog een flesje water en een banaan in mijn tas. stom stom... de banaan mocht blijven. Toen had het vliegtuig nog eens drie kwartier vertraging en zat achter mij een echtpaar met een kind van twee dat de hele reis brulde, behalve als ze op het leesplankje werd getild van waar ze aan mijn haar kon trekken en op mijn kop kon slaan. De ouders vonden het best. Ikvond het minder, maar boze blikken hielpen niet.  Op Eindhoven airport nog een huurauto ophalen (zwetend als een otter) en in de spits (kennen we niet in Hongarije) naar mijn dochter in Vinkel rijden.....
Was trouwens een leuk autootje. Fiat 500 met open dakje (dichtgelaten) achteruitrijcamera(handig) en navigatie (de spraak deed het niet dus genavigeerd met de telefoon).
Ach, de terugreis ging een stuk soepeler, dank zij de opgedane ervaringen en mijn zus en zwager die me naar het vliegveld "navigeerden".
En het verblijf bij dochter en lieve zus en zwager, en bezoek aan zoon, schoondochter en kleinkinderen was geweldig. Ga het zeker opnieuw doen... Nu zonder zoveel stress.
Reacties (1)

Ik  had van mijn zus een zak kleren gekregen. Heel fijn want ik koop zelf bijna nooit iets. Niet uit krenterigheid, maar het boeit me gewoon niet zo wat ik aan het lijf heb. In die zak zaten ook wat topjes. Eigenlijk niet mijn ding, maar het was warm. Dus ik paste er een paar. Er zat een paarse tussen. Mijn lievelingskleur. Het enige probleem was dat de boezem in dit hemdje als op een presenteerblaadje, niet over het hoofd gezien kon worden. Wat jammer nou... Dus probeerde ik het topje dan maar zonder BH...

Nou, dat was een stuk beter.. mijn rondingen waren weliswaar nog prominent aanwezig maar het kon er mee door. Voor in de tuin dan....

Vandaag moest het dan maar gebeuren.. Lekker warm weer en geen bezoek gepland.  Wie doet me wat. Er kwam vandaag immers niemand. De maaiers waren al geweest, de hulp was al naar huis, de monteur van de jacuzzi zou maandag pas komen, en de zwembad "terroristen" wachten doorgaans een dagje voordat ze het bad weer komen innemen. Ik zat dus heerlijk  in de tuin en nipte van mijn eerste wijntje.... Ik zat godsamme één minuut en daar stonden vrienden Jean Claude en Chislaine voor de poort met hun zoon en ja hoor, ze hadden zichzelf al binnengelaten..  Die zouden toch begin september pas weer terug zijn??? Nou ja.. mijn honden, anders zo alert,stond luid kwispelend rond hun oude vrienden. Lekker hoor, zulke wakers...Daar heb ik dus ook niks aan. Het was niet anders... wijn en bier aangesleept, topje maar wat opgetrokken en buik maar wat ingehouden...

 

Reacties

Mijn huidige haan heet Adriaan. Juist: naar mijn man. Ik heb altijd wel een haan bij mijn kippen gehad. De eerste haan was Hannibal. Hannibal was geen schoonheid en had daarnaast, met de jaren, een kwaadaardig karakter ontwikkeld. In die tijd hadden we regelmatig werkvolk over de vloer en dus ook in de tuin, en de reputatie van de haan was al gauw bekend. De werklui hadden een heilig respect voor hem: keken voorzichtig of hij in de buurt was, voordat ze, rennend, richting tuinhuis verdwenen waar ze aan het werk waren. Hannibal stond ze meestal vanuit een hinderlaag op te wachten en sloeg toe zodra ze binnen zijn bereik waren. Hij kon gemeen pikken en met zijn grote vleugels rake klappen uitdelen.... Ad stak de tuin altijd over gewapend met een bezem en ook ik moest het regelmatig ontgelden. Het ging zo echt niet langer: de tuin was oorlogsgebied en toen hij me weer eens van achteren aanviel en het bloed van mijn benen in mijn schoenen droop, was ie de mijne:ik heb hem de nek omgedraaid.

Daarna hadden we jarenlang een zwarte krielhaan met een lief karakter. Maar die werd uiteindelijk slachtoffer van de honden, toen maaiers per abuis de poort naar de tuin hadden opengelaten. Ze joegen hem op (ja, dat doen honden) en hij stierf waarschijnlijk aan een hartstilstand door stress....

Daarna kocht ik een haan op de markt in Pécs. Hij zat in een krat met heel veel andere hanen (hongaren zijn niet allemaal diervriendelijk) en werd toen ik hem kocht snel overgeheveld naar mijn poezenmandje zodat ik eigenlijk weinig zicht had op mijn nieuwe aankoop . Pas bij thuiskomst zag ik dat zijn nek helemaal kaal was. Het leek wel een gier! Nog nooit zo'n lelijkerd gezien, maar het moet gezegd: súperlief was ie. Die kale nek bleef (achteraf bleek het bij het ras te horen). Een vriendin bood nog aan een halswarmertje voor hem te breien, maar in het najaar van 2017 ging hij ineens dood. Hij werd niet ziek maar viel op een kwade dag gewoon om.

En nu heb ik sinds eind mei weer een nieuwe haan. En dat is Adriaan. Hij is nog een puber, maar nu al een prachtexemplaar. Bruin, met een grote vuurrode kam en lellen en een witte staart. Zijn sikkelveren moeten nog uitgroeien en zijn kraai is nog niet helemaal op toon, maar deze jongen heeft zijn vier kippen in alle opzichten er onder... Hij gunt ze de lekkerste hapjes en eet zelf als laatste. Springt voor ze op en neer om trosjes druiven naar beneden te halen en..... hij verdedigt ze. Daar kwam ik vandaag achter. De twee maaiers waren met bosmaaiers bezig in de tuin. Opeens was er consternatie en ik werd geroepen! Buitengekomen stonden daar de maaiers en wezen beschuldigend naar Adriaan: de haan zag in de luidruchtige apparaten een gevaar voor zijn dames en had de mannen aangevallen.....Ik heb het toompje met wat voer maar gauw in de ren gelokt, zodat de mannen geen "gevaar" meer liepen.

Moest er stiekem toch wel om lachen.....

Reacties

Zolang ik hem gekend heb, had Ad een fascinatie voor vissen. Het begon in de jaren dat we in Oss woonden. Vrijwel direct nadat we het huis betrokken begon Ad met hulp van mijn toenmalige schoonzoon in de tuin een vijver te graven. Deze nam ongeveer driekwart van de tuin in beslag. De buren die het graafwerk vanuit hun slaapkamerraam gadesloegen, dachten dat we een zwembad aanlegden. In de vijver zouden een aantal koi karpers komen. Voor duizend gulden werden die in Den Haag gekocht. De vissen moesten ook een winterverblijf hebben en Ad had de oplossing gevonden: op onze zolder was een aparte ruimte van ongeveer twee bij twee, boven de badkamer. Daar spande hij vijverdoek, hing er lampen, en liet er een meter (!) water in lopen, zonder zich af te vragen of de muren dat gewicht wel konden dragen. De vissen gingen erin en kregen prompt stip. Een schimmelziekte. Ad wilde dat bestrijden met twee vrij gevaarlijke middelen: malachietgroen en methyleenblauw. Bj de apotheker op ons werk had hij nagevraagd in welke dosering het middel moest worden toegediend. Helaas vergiste hij zich een nulletje of twee, en werd het toegediende middel honderd maal sterker als toegestaan. Het water en de vissen kleurden onmiddellijk donkerblauw en alle vissen stierven. Vreselijk. Intussen werd een scheur zichtbaar in de muur van de slaapkamer en begreep Ad dat hij het water op zolder( waar overigens nog zes andere grote aquaria stonden, bedoeld als quarantainebakken) beter weg kon laten lopen.

 Maar dat was niet genoeg: we hadden een ruim huis en in de grote bijkeuken kwam een aquarium. Besteld en op maat gemaakt door een aquariumbouwer in Best.Het mat ongeveer twee bij een meter en was 80 hoog. In het tropisch aquarium werden oorspronkelijk de normale tropische vissen gehouden, maar Ad zou Ad niet zijn als er niet iets biezonders in moest. Het werden een vijftal piranyas. Mooie visjes ter grootte van een goudvis. Maar op een dieet van kipfilet groeiden ze als kool en werden monsterachtig groot. En nadat ze alle overige vissen in het aquarium hadden verorberd, begonnen ze aan elkaar. het liefst vanaf de achterkant, zodat we dan 's ochtends ineens een zielige, nog levende, half opgegeten vis zagen ronddobberen. Uiteindelijk was er nog maar één over en die heeft het nog lang volgehouden.Nu hadden we nóg een grote ruimte en Ad besloot dat daar een zeeaquarium moest komen. Ook weer gebouwd in Best en uiteindelijk met tien man naar binnengesjouwd. Het was vier meter lang, tachtig diep en tachtig breed.Onder het aquarium dat op een metalen stellage stond, bevond zich een wirwar van pompen, grote bakken om zeewater te maken en ernaast nog een gigantische afschuimer. De zogenaamde bubble King. De stenen (levende steen) voor in de bak werden overgevlogen uit Maleisie.De koralen en vissen werden aangeschaft bij een specialist in Zuid Limburg. Het moet gezegd: eenmaal volgroeid was het een prachtige bak en de op één na grootste in Nederland.  Ad timmerde aan de weg op verschillende vissenfora. Met als gevolg dat we ieder weekend bezoekers hadden die dan uren voor de bak bleven hangen... We hebben er twee jaar plezier van gehad. Toen kregen de vissen stip en gingen ze allemaal dood. Toen we ons huis verkochten in verband met ons vertrek naar Hongarije, zijn de bakken geruimd. Want wie koopt er nu een huis met van die enorme aquaria.... Een enorme kapitaalvernietiging....

Hier in Hongarije moest er ook weer een aquarium komen. Deze keer werd er een tuinhuis omheen gebouwd. De bak was weliswaar niet zo kolossaal als de bakken in NL, maar met 1.50 bij 1.50 en tachtig hoog, toch weer een flinke bak.Helaas ging de gezondheid van Ad snel achteruit en heeft hij er weinig plezier aan mogen beleven. Het wekelijkse schoonmaken en het verdere onderhoud van de bak kwam op mij neer. Na twee jaar schoonmaken, en nog maar drie vissen in de bak, gaf ik er de brui aan en werd de bak opgeruimd. De vissen gingen in de vijver, waar ze de hele zomer nog rondzwommen en in de winter aan hun einde kwamen. Het aquariumhuis werd een gastenverblijf.Ook leuk en minder bewerkelijk.

Reacties

Ik ga jullie iets vertellen over Ads hobbys. Welke hobbys het ook waren, het was  (en bleef) altijd groot,groter, grootst. OK het eerste project. We waren nog maar net bij elkaar en hij wilde aan modelbouw doen. Er werd een ultra grote helicopter uitgezocht bij een speciaalzaak in Den Bosch. Eenmaal af, zou het monster méér dan een meter lang zijn en bestuurbaar en zou kunnen vliegen op een benzinemotor. . Het ding kostte destijds zo'n duizend gulden, maar als Ad daar nou gelukkig mee was......Vele avonden was hij bezig met de bouw. Gevloek en getier als er iets niet lukte.Maar.... uiteindelijk stond daar "Le Helicoptér". Er werd  vervolgens ook nog een platform aangeschaft,(ook duur) van waar het monster moest vertrekken. Ik keek al met zorg uit naar de lancering, vanuit onze kleine stadstuin in Apeldoorn,met buren met wie we al op gespannen voet leefden omdat Ad een hekel had aan hun (bescheiden) geluidsinstallaties....

Het moment van de proefvlucht kwam.In een wolk van doordringende benzinedampen en een oorverdovend lawaai, steeg monster dertig centimeter op vanuit zijn laadplatform om vervolgens terug te storten en voor altijd te zwijgen.... Blijkbaar had Ad iets achterstevoren gemonteerd en dit euvel kon niet meer verholpen worden, aangezien alles verlijmd was.

De grote vogel verhuisde naar zolder en bleef daar jarenlang, door mij zorgvuldig afgestoft, tot wij naar Hongarije gingen. Ad keek er niet meer naar om. Ik heb hem toen maar naar de kringloopwinkel gebracht.

Maar dit was nog maar het begin.... wordt vervolgd....

Reacties

Ik  heb mijn hele leven al geschreven. In de zesde klas van de lagere school (ik kreeg les van nonnen)) was er van tijd tot tijd een opstelwedstrijd. Ik won elke wedstrijd. Dat maakte mij niet bijzonder populair in de klas. De prijzen voor het beste opstel ( rode kruis werkjes, pannenlappen, babyslofjes) lagen uitgestald vóór in de klas.Om niet na school in elkaar gemept te worden, zocht ik steevast het kleinste, meest afgrijselijke werkje uit en bewaarde zo de vrede.

Hierna volgden nog vele schrijfmomenten. Van stukjes voor het voetbalclubkrantje, werd ik via via gevraagd om wekelijks stukjes te schrijven voor een huis aan huis blad in de Bosche regio. Ik kreeg een heuse perskaart en een fotograaf mee om de interviews te illustreren. Mijn honorarium steeg van 25 tot 75 gulden per item, en mijn schoonmoeder knipte apetrots alle artikelen uit. O ja, daarnaast schreef ik de wekelijkse horoscoop... Ik had toen net ruzie met een leeuw, en je snapt dat de leeuwen er van langs kregen in mijn weekbericht.  Sindsdien heb ik weinig vertrouwen meer in horoscopen.

Daarna rolde ik, via mijn werk voor een juridisch adviesbureau, in een maandelijkse column voor een landelijk medezeggenschapsblad. Dat heb ik 10 jaar gedaan, eerst samen met mijn baas, later samen met een andere jurist. Ik heb de bladen vol trots een tijdje opgespaard, en tenslotte weggesodemieterd.

Uiteindelijk heb ik 20 jaar gewerkt voor een dierenartsencoőperatie,en werd me op enig moment gevraagd om een maandelijkse juridische column te schrijven voor de dierenartsen. Gericht op hun praktijk.Ook dat heb ik zo'n jaar of tien gedaan.

Ik weet nu hoe de kick voelt, als je voor de eerste keer je naam ( en foto) bij een artikel ziet staan. Maar dat gaat over, geloof me.

Maar het schrijven ben ik altijd leuk blijven vinden. Ik doe het nu nog zelden. Het heeft te maken met  het verwerkingsproces van het overlijden van mijn man. Er zal wel een kantelingsmoment komen waarop ik het weer echt leuk ga vinden om over gewone huis, tuin- en keuken dingetjes te schrijven....

Reacties (1)

Door de jaren heen heb ik heel wat kippies gehad.Veel zijn er gesneuveld:een vos,een roofvogel, een mank pootje.... Zo gaat dat hier. Momenteel heb ik vijf kippies en een haan.Ik heb één kip van twee jaar oud (Bertha) die nog regelmatig een eitje legt. Verder twee Brahmas,waarvan er één momenteel legt. Het gekke is dat ik die Brahmas in september vorig jaar heb gekocht. Twee dezelfde kleine pukkies. Éen is er uitgegroeid tot kalkoenformaat, en legt sinds kort eieren (dat is nog een verhaal apart).en de ander is een minkukeltje gebleven. Wel heel gezond en eet goed.Vandaag besloot ik een stukje van hun pootveren te knippen,want soms hinderden die bij het lopen en maakten ze komische salto's als ik ze riep met een lekker hapje en ze aan kwamen stormen,maar er moest echt een stukje af.Toen ik minkukeltje oppakte bleek ze zo licht als een veertje. Haar zus was echter een zwaargewicht. Daarom heb ik ze nu Kilo en Veertje genoemd. Kilo heeft gemeend haar eieren in een oud hondenhok (met stro gevuld) te moeten leggen. Ze kruipt er dan samen met haar zus in, lekker knus, en het resultaat is een ei. Ze weet het ei altijd zó te manoevreren dat het helemaal achterin het grote hondenhok ligt. Ik krijg het er dan ook alleen maar uit door op mijn knieen voor het hok te gaan zitten, en met mijn hoofd in het hok, met de soeplepel het ei voorzichtig naar me toe te halen...

Dan de nieuwkomers..het zijn bruine kipjes van een maand oud: twee kipjes en een haantje. Meestal is het oorlog in het kippenhok, als ik er nieuwkomers bj zet,maar tot mijn verrassing was dat deze keer niet het geval. De Brahma's zijn sowieso vreedzaam, maar ook de "oude" kip accepteerde de nieuwies. En dus heb ik nu drie blije nieuwe kipjes, die er gezond uitzien,goed eten,en inmiddels ook buiten het hok voorzichtig op verkenning gaan...Ik geef de kippies nog geen namen. Even kijken wat bij hun karaktertjes past. De haan heet Adriaan.

Reacties

Mijn rijbewijs zou ergens in juli verlopen. Ik sliep er al weken slecht van- Want..zag ik nog wel goed? nou heb ik 1,5 jaar geleden een staaroperatie gehad aan mijn rechteroog, en volgens mij zie ik weer als een (bejaarde) adelaar. Maar ja, ik heb hier thuis niet zo'n bord met letters zoals bij de huisarts,waarop je kunt oefenen.....

Een paar dagen geleden toch maar naar de huisarts. Bloeddruk gemeten,beklopt,mijn gegevens van het laatste lab onderzoek bekeken... alles OK. Ik keek voorzichtig rond. Joepie.. geen bord! En toen de vraag: hoe is uw zicht? Prima dokter... Draagt u een bril? Nee hoor alleen een leesbril. Ook niet in de auto? nee dokter. Geheel naar waarheid.Alleen, ik heb wel een bril,maar sinds mijn staaroperatie zie ik beter zonder.

Dus ik kreeg mijn gewenste doktersverklaring.  Toen ik daar in de ruimte van de assistentes op wachtte, zag ik ineens het gevreesde bord met lettertjes. Wat waren die klein! Stom bord. hij moet nodig eens een nieuw aanschaffen met normale letters!

Vandaag naar het gemeentehuis. Van te voren had ik het opgezocht: "ik wil graag een verlenging van mijn rijbewijs". Omdat er op het gemeentehuis maar één ambtenaar is die drie woorden Duits spreekt,had ik dit zinnetje van buiten geleerd: Kerek egye jogositvant hosszabbitás... En dit zinnetje herhaalde ik steeds in de auto op weg naar het stadhuis. Ik was snel aan de beurt en verdomd: het zinnetje kwam er feilloos uit. De rest ging van zelf. Er werd een nieuwe foto gemaakt. De ambtenaar vroeg of ik even wilde glimlachen zodat ik nu met een stomme grijns op mijn gezicht op de foto sta. Volgende week valt het nieuwe zo zeer gewenste document bij me in de bus. Helaas maar voor twee jaar. Daarna het hele theater weer opnieuw...

Reacties

Na een hoopvol begin van de lente is het weer wederom ingekakt. Het ging opnieuw vriezen en sneeuwen. Ik moest opnieuw het kippenhok isoleren met bubbeltjes plastic en die ene buitenkraan,die ik al open had gezet, weer afsluiten. Ik had mijn tuinset al hoopvol buitengezet en twee grote plantenbakken van achteruit de tuin naar mijn kleine terrasje bij de tuindeuren gebracht (met hulp van vrienden). Om vervolgens te zien hoe alles onder een dikke laag sneeuw verdween. En het blijven dus, ook nu nog steeds, binnen blijf dagen. Met het kopen van plantjes wacht ik echt tot half april.

Intussen heb ik besloten om mijn vaatwasmachine voorlopig maar niet meer te gebruiken. Hij doet het niet goed: er past maar weinig in en één bordje teveel en hij staat eindeloos te stampen. Ik wil niet weten wat dat aan water en electra kost. Dus de vaat gaat weer gewoon met het handje, in een teiltje. Datzelfde geldt voor de jacuzzi. Het eerste jaar dat we hem hadden heeft hij de hele winter staan draaien (op krachtstroom!), terwijl we er maar een paar keer die winter ingingen. Het bad zelf was fijn, maar het staat op de veranda, en je moet dus een stukje lopen naar binnen. En dat is minder, als het koud is. Dus heb ik hem leeggemaakt en ik vul hem nog een of twee per jaar, bijvoorbeeld als er familie overkomt of vrienden, en daarna gaat hij weer leeg. Ik ga er zelf niet in,in mijn eentje. Dat vind ik zo sneu... Net zo min als ik in mijn eentje uit eten ga....

Ook ben ik gestopt met het verven van mijn haren, wat ik al deed vanaf mijn achttiende. Ik doe het al maanden niet meer en laat het lekker grijs worden.Ik vind het wel mooi grijs. Als een grijze kop me uiteindelijk toch niet bevalt, dan gaat er weer een kleurtje in. Wel blijf ik gedisciplineerd 5 dagen per week fietsen op de hometrainer en "plank" ik elke dag. Dat is een gymoefening die niet leuk is,maar wel alle spieren traint. Zo hoop ik toch een beetje fit te blijven. 

Ik heb de honden blij gemaakt met nieuwe hondenmatrasjes. Ik wilde eerst kindermatrasjes kopen, maar dat werd qua lengte toch te massief in de kamer.Toen bedacht ik dat er al tien jaar een prima matras op zolder lag, netjes ingepakt in plastic. Ik heb het matras met een broodzaag middendoor gezaagd. Dat was nog een hele klus.En nu ligt er één op de slaapkamer, met een hondendekentje erop. Daar slaapt Kaytlin op. Nikita sliep al op bed. In de huiskamer heb ik nu ook twee fijne ligplekjes voor de dames. Het is altijd even afwachten of ze het accepteren maar gelukkig zijn ze er erg blij mee. Ik heb in het verleden eens een heel duur hondenbed gekocht. Het was gevuld met korreltjes, zodat het bed naar hun lijf zou gaan staan, echt helemaal verantwoord, maar ja, de honden vonden die korreltjes een eng gevoel en wilden er absoluut niet op. Nog niet met één poot... Uiteindelijk hebben we het toen maar mee naar NL genomen en het kado gedaan aan Ad's dochter, en haar honden willen er gelukkig wél op.

Gisteren heb ik in de stad vast een nieuw badpak gekocht.Met in mijn hoofd de heerlijke zomerse dagen die er vast weer aan gaan komen... Een badpak gaat in ons zwembad maar één seizoen mee. Daarna is het helemaal uit model. Dat komt door de chloor. Ik moet me aanwennen om het na het zwemmen uit te spoelen in schoon water...

Vandaag is mijn hulp er.Ik ben altijd heel blij met wat ze doet,maar niet met haar aanwezigheid(4 lange uren). Ik ben liever alleen en voel het een beetje als aantasting van mijn privacy. Maar volgende week geef ik haar een week doorbetaalde vakantie. Dat doe ik al 7 jaar: twee weken met Kerst en een week met Pasen. Fijn voor haar en stiekem nog  véél fijner voor mij.....

Reacties

Wat heb ik hier naar uitgekeken: een dag met zon en de temperatuur is boven de tien graden. Mijn vorige blog schreef ik half februari.Het was toen ook zacht weer en net als veel anderen dacht ik dat we de winter wel gehad hadden. Al schreef ik met een vooruitziende blik dat het venijn wel eens in de staart zou kunnen zitten. En zo was het ook. we kregen sneeuw, véél sneeuw, die ik elke ochtend van de oprit moest schuiven. Zwaar werk, maar doe je het niet dan bevriest het en krijg je het niet meer weg. En vriezen deed het ook: tot min 23. Maar eergisteren heeft de dooi ingezet en de laatste sneeuw zal in de komende dagen wel verdwijnen. Een werkje wat minder is, maar elke lente terugkomt zodra de sneeuw verdwijnt, is hondenpoep opruimen. Alle drollen, die onder de sneeuw verborgen waren, komen nu weer tevoorschijn. En het was véél, wat ik met blik en schepje te lijf moest. Ook de omgevallen en onder de sneeuw verdwenen solarlampjes naast de trap naar het tuinhuis, heb ik weer rechtgezet en alle lampjes wat dieper ingegraven, zodat ze niet meer omvallen. In het tuinhuis is in de keuken de kraan kapot gevroren. Ik had de verwarming weliswaar aan, maar de deur sluit niet goed en is opengewaaid in een nacht dat het stevig vroor. Gelukkig geen waterballet, de breuk zat op een gunstige plaats. Ik had met het oog op de sneeuw en slecht berijdbare wegen, een flinke voorraad aangelegd van hondenvoer, eten en wijn, en zo waren er weken dat ik de deur alleen maar uitkwam om voor de kippen te zorgen.

Morgen ga ik naar de stad.Ik koop verf en beits, waar ik in de komende weken mee aan de slag ga. Voor mijn nieuwe terrasje wil ik een leuk ijzeren tuintafeltje en twee stoeltjes in bistro stijl. Ook heb ik bedacht dat ik de moestuinbakken eigenlijk graag op dit terrasje wil hebben staan. Ze zijn erg zwaar, maar misschien kunnen de maaiers het met zijn tweeen wel mannen.... even afwachten, want die komen pas eind april weer voor het eerst.

Van de drie klimplanten die ik samen met dochter en kleinzoon langs de oude kennel had geplant, heeft één het niet gehaald. De andere twee lopen al uit en dat komt dus wel goed.

Ik bedacht laatst dat ik sinds Ad's overlijden nog maar heel weinig vlees heb gegeten. Soms chinees eten met kipstukjes, maar geen varkens- of rundvlees.Veel vis daarentegen. Het vleesarme dieet bevalt me goed.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl