marijkeenad.punt.nl
Laatste artikelen

Mijn rijbewijs zou ergens in juli verlopen. Ik sliep er al weken slecht van- Want..zag ik nog wel goed? nou heb ik 1,5 jaar geleden een staaroperatie gehad aan mijn rechteroog, en volgens mij zie ik weer als een (bejaarde) adelaar. Maar ja, ik heb hier thuis niet zo'n bord met letters zoals bij de huisarts,waarop je kunt oefenen.....

Een paar dagen geleden toch maar naar de huisarts. Bloeddruk gemeten,beklopt,mijn gegevens van het laatste lab onderzoek bekeken... alles OK. Ik keek voorzichtig rond. Joepie.. geen bord! En toen de vraag: hoe is uw zicht? Prima dokter... Draagt u een bril? Nee hoor alleen een leesbril. Ook niet in de auto? nee dokter. Geheel naar waarheid.Alleen, ik heb wel een bril,maar sinds mijn staaroperatie zie ik beter zonder.

Dus ik kreeg mijn gewenste doktersverklaring.  Toen ik daar in de ruimte van de assistentes op wachtte, zag ik ineens het gevreesde bord met lettertjes. Wat waren die klein! Stom bord. hij moet nodig eens een nieuw aanschaffen met normale letters!

Vandaag naar het gemeentehuis. Van te voren had ik het opgezocht: "ik wil graag een verlenging van mijn rijbewijs". Omdat er op het gemeentehuis maar één ambtenaar is die drie woorden Duits spreekt,had ik dit zinnetje van buiten geleerd: Kerek egye jogositvant hosszabbitás... En dit zinnetje herhaalde ik steeds in de auto op weg naar het stadhuis. Ik was snel aan de beurt en verdomd: het zinnetje kwam er feilloos uit. De rest ging van zelf. Er werd een nieuwe foto gemaakt. De ambtenaar vroeg of ik even wilde glimlachen zodat ik nu met een stomme grijns op mijn gezicht op de foto sta. Volgende week valt het nieuwe zo zeer gewenste document bij me in de bus. Helaas maar voor twee jaar. Daarna het hele theater weer opnieuw...

Reacties

Na een hoopvol begin van de lente is het weer wederom ingekakt. Het ging opnieuw vriezen en sneeuwen. Ik moest opnieuw het kippenhok isoleren met bubbeltjes plastic en die ene buitenkraan,die ik al open had gezet, weer afsluiten. Ik had mijn tuinset al hoopvol buitengezet en twee grote plantenbakken van achteruit de tuin naar mijn kleine terrasje bij de tuindeuren gebracht (met hulp van vrienden). Om vervolgens te zien hoe alles onder een dikke laag sneeuw verdween. En het blijven dus, ook nu nog steeds, binnen blijf dagen. Met het kopen van plantjes wacht ik echt tot half april.

Intussen heb ik besloten om mijn vaatwasmachine voorlopig maar niet meer te gebruiken. Hij doet het niet goed: er past maar weinig in en één bordje teveel en hij staat eindeloos te stampen. Ik wil niet weten wat dat aan water en electra kost. Dus de vaat gaat weer gewoon met het handje, in een teiltje. Datzelfde geldt voor de jacuzzi. Het eerste jaar dat we hem hadden heeft hij de hele winter staan draaien (op krachtstroom!), terwijl we er maar een paar keer die winter ingingen. Het bad zelf was fijn, maar het staat op de veranda, en je moet dus een stukje lopen naar binnen. En dat is minder, als het koud is. Dus heb ik hem leeggemaakt en ik vul hem nog een of twee per jaar, bijvoorbeeld als er familie overkomt of vrienden, en daarna gaat hij weer leeg. Ik ga er zelf niet in,in mijn eentje. Dat vind ik zo sneu... Net zo min als ik in mijn eentje uit eten ga....

Ook ben ik gestopt met het verven van mijn haren, wat ik al deed vanaf mijn achttiende. Ik doe het al maanden niet meer en laat het lekker grijs worden.Ik vind het wel mooi grijs. Als een grijze kop me uiteindelijk toch niet bevalt, dan gaat er weer een kleurtje in. Wel blijf ik gedisciplineerd 5 dagen per week fietsen op de hometrainer en "plank" ik elke dag. Dat is een gymoefening die niet leuk is,maar wel alle spieren traint. Zo hoop ik toch een beetje fit te blijven. 

Ik heb de honden blij gemaakt met nieuwe hondenmatrasjes. Ik wilde eerst kindermatrasjes kopen, maar dat werd qua lengte toch te massief in de kamer.Toen bedacht ik dat er al tien jaar een prima matras op zolder lag, netjes ingepakt in plastic. Ik heb het matras met een broodzaag middendoor gezaagd. Dat was nog een hele klus.En nu ligt er één op de slaapkamer, met een hondendekentje erop. Daar slaapt Kaytlin op. Nikita sliep al op bed. In de huiskamer heb ik nu ook twee fijne ligplekjes voor de dames. Het is altijd even afwachten of ze het accepteren maar gelukkig zijn ze er erg blij mee. Ik heb in het verleden eens een heel duur hondenbed gekocht. Het was gevuld met korreltjes, zodat het bed naar hun lijf zou gaan staan, echt helemaal verantwoord, maar ja, de honden vonden die korreltjes een eng gevoel en wilden er absoluut niet op. Nog niet met één poot... Uiteindelijk hebben we het toen maar mee naar NL genomen en het kado gedaan aan Ad's dochter, en haar honden willen er gelukkig wél op.

Gisteren heb ik in de stad vast een nieuw badpak gekocht.Met in mijn hoofd de heerlijke zomerse dagen die er vast weer aan gaan komen... Een badpak gaat in ons zwembad maar één seizoen mee. Daarna is het helemaal uit model. Dat komt door de chloor. Ik moet me aanwennen om het na het zwemmen uit te spoelen in schoon water...

Vandaag is mijn hulp er.Ik ben altijd heel blij met wat ze doet,maar niet met haar aanwezigheid(4 lange uren). Ik ben liever alleen en voel het een beetje als aantasting van mijn privacy. Maar volgende week geef ik haar een week doorbetaalde vakantie. Dat doe ik al 7 jaar: twee weken met Kerst en een week met Pasen. Fijn voor haar en stiekem nog  véél fijner voor mij.....

Reacties

Wat heb ik hier naar uitgekeken: een dag met zon en de temperatuur is boven de tien graden. Mijn vorige blog schreef ik half februari.Het was toen ook zacht weer en net als veel anderen dacht ik dat we de winter wel gehad hadden. Al schreef ik met een vooruitziende blik dat het venijn wel eens in de staart zou kunnen zitten. En zo was het ook. we kregen sneeuw, véél sneeuw, die ik elke ochtend van de oprit moest schuiven. Zwaar werk, maar doe je het niet dan bevriest het en krijg je het niet meer weg. En vriezen deed het ook: tot min 23. Maar eergisteren heeft de dooi ingezet en de laatste sneeuw zal in de komende dagen wel verdwijnen. Een werkje wat minder is, maar elke lente terugkomt zodra de sneeuw verdwijnt, is hondenpoep opruimen. Alle drollen, die onder de sneeuw verborgen waren, komen nu weer tevoorschijn. En het was véél, wat ik met blik en schepje te lijf moest. Ook de omgevallen en onder de sneeuw verdwenen solarlampjes naast de trap naar het tuinhuis, heb ik weer rechtgezet en alle lampjes wat dieper ingegraven, zodat ze niet meer omvallen. In het tuinhuis is in de keuken de kraan kapot gevroren. Ik had de verwarming weliswaar aan, maar de deur sluit niet goed en is opengewaaid in een nacht dat het stevig vroor. Gelukkig geen waterballet, de breuk zat op een gunstige plaats. Ik had met het oog op de sneeuw en slecht berijdbare wegen, een flinke voorraad aangelegd van hondenvoer, eten en wijn, en zo waren er weken dat ik de deur alleen maar uitkwam om voor de kippen te zorgen.

Morgen ga ik naar de stad.Ik koop verf en beits, waar ik in de komende weken mee aan de slag ga. Voor mijn nieuwe terrasje wil ik een leuk ijzeren tuintafeltje en twee stoeltjes in bistro stijl. Ook heb ik bedacht dat ik de moestuinbakken eigenlijk graag op dit terrasje wil hebben staan. Ze zijn erg zwaar, maar misschien kunnen de maaiers het met zijn tweeen wel mannen.... even afwachten, want die komen pas eind april weer voor het eerst.

Van de drie klimplanten die ik samen met dochter en kleinzoon langs de oude kennel had geplant, heeft één het niet gehaald. De andere twee lopen al uit en dat komt dus wel goed.

Ik bedacht laatst dat ik sinds Ad's overlijden nog maar heel weinig vlees heb gegeten. Soms chinees eten met kipstukjes, maar geen varkens- of rundvlees.Veel vis daarentegen. Het vleesarme dieet bevalt me goed.

Reacties

Het is nu half februari en de dagen gaan weer lengen. We hebben een zachte winter gehad. Dat is fijn want ik houd nu eenmaal niet van kou en ga dan alleen naar buiten als het nodig is. Ik wil niet te vroeg juichen want het venijn kan nog in de staart zitten, maar tot nu toe heb ik nog maar drie keer sneeuw moeten scheppen.Ik heb solar tuinlampjes gekocht en aan weerszijden van de trap naar het tuinhuis gezet. Ze geven maar weinig licht, maar het effect is sprookjesachtig en net genoeg om je in het donker geen noodsmak te laten maken. Stom genoeg viel ik vorige week, nota bene toen ik dat wilde controleren, wél. Het had geregend en ik gleed uit. Ik bleef even liggen om te kijken of ik niets gebroken had. Gelukkig was dat niet het geval. Ik weet het: ik moet toch echt mijn telefoon meenemen als ik buiten rondstruin. Dat vergeet ik steeds. Ik had een paar dagen last van mijn been, maar dat is nu weer over.

Ik heb een abonnement op de Libelle genomen. Dat klinkt misschien wat kneuterig, maar ik vind het wel gezellig om het wekelijks te ontvangen. Het is iets om naar uit te kijken.Het abonnement is, vanwege de verzendkosten, schrikbarend duur en ik heb er dan ook een paar andere abonnementen voor opgezegd. In november heeft mijn zus ook al een flink aantal boeken en tijdschriften meegegeven aan vrienden die op bezoek kwamen, en daar ben ik nu bijna doorheen. Het is nu wachten tot er weer iemand met de auto deze kant op komt, want ze heeft er nog meer voor me klaar liggen... heerlijk.

Nu mijn exman begin januari ook is overleden (zijn vrouw overleed drie jaar geleden al), worden de meubels uit zijn huis verdeeld. Daarom appte mijn dochter me of ik "het bureautje" wilde hebben. Dat bureautje, een antiek damesbureautje, stond vroeger in het kantoortje van vader en herbergde de filmrolletjes die hij, als fotograaf in zijn beginnende fotozaak verkocht. Later, toen ik naar de middelbare school ging, en we verhuisd waren naar een huis met winkel en groot atelier, kreeg ik het op mijn kamer, en studeerde ik er aan. Weer later, ik was getrouwd en verhuisd naar Sint-Michielsgestel, ging het bureautje mee naar ons huis. Bij mijn scheiding, 25 jaar later, nam ik het niet mee, omdat het intussen ook een favoriet meubelstuk van mijn man was geworden.Ik wilde het hem niet aandoen om het mee te nemen, ondanks dat ik er aan gehecht was. Toen hij hertrouwde en in het huis van zijn nieuwe vrouw ging wonen, ging het bureautje weer mee. En nu komt het misschien weer mijn kant op, als iemand het mee kan nemen.  Jammer genoeg komt het meeste bezoek per vliegtuig, omdat de reis per auto lang is en voor de meesten niet haalbaar in één dag. Dus ik wacht geduldig.

Er zijn in de afgelopen maanden nieuwe vriendschappen ontstaan. Zo was ik deze week bij vrienden H. en M, die me voor de lunch hadden uitgenodigd. Super gezellig: luisteren naar hun verhalen en heerlijk eten. Ook heb ik in de afgelopen maanden een aantal keren koffie gedronken bij M. (en hij bij mij). Een nog jonge Nederlandse man die in juli vorig jaar zijn vrouw plotseling heeft verloren. Het is fijn om af en toe met hem te praten. Gedeeld verdriet, zeg maar.

Sinds Ad's overlijden is het contact met mijn zus en mijn dochter en zoon intenser geworden. We appen regelmatig. Ook met Ad's dochter heb ik nog steeds regelmatig contact. Zij stuurde me eind vorig jaar een hele stapel tijdschriften die een aantal weken voor afleiding zorgden. Ik zette mezelf op een dieet van één tijdschrift per week, maar met de kerstdagen kwam de klad er in: de kamer was het een puinzooi vanwege de verbouwing en ik woonde in de eetkeuken. Ter compensatie las ik toen elke dag wel een blad en was er dus ook in een mum van tijd doorheen... (het was een halve jaargang...)

Als over een maand het weer wat aangenamer wordt, kan ik weer in de tuin bezig zijn en wat rond het huis gaan klussen. Gelukkig is het bouwafval inmiddels allemaal weg. De bouwvakkers hebben het meeste meegenomen en wat in de kliko kon is met het vuilnis meegegaan. 

Dus uitkijken naar de lente nu.De meeste planten die binnen hebben overwinterd, hebben het tot nu toe overleefd. In het voorjaar krijgen ze lekkere nieuwe potgrond en gaan ze de terrassen en de veranda weer opvrolijken.

 

 

Reacties (3)

 De feestdagen heb ik in mijn eentje doorgebracht. Dat was mijn eigen keuze. Alleen op kerstavond heb ik gegeten bij vrienden hier in de straat. Traditioneel eten de hongaren dan karper. 2018 is begonnen met zacht weer. Eergisteren was het nog 18 graden en zat ik buiten in het zonnetje met een glas wijn. Over een paar dagen zal het gaan veranderen en wordt het aanzienlijk kouder. Ik hoop dat de sneeuw dit jaar minimaal blijft, of helemaal uitblijft. Natuurlijk geniet ik van een mooi sneeuw landschap, maar ik ga op mijn leeftijd opzien tegen het schoonmaakwerk dat het met zich meebrengt.

Sinds oktober is er het een en ander gebeurd. Onze vrienden Ron en Hennie zijn in november nog een week op bezoek geweest en daarna begon de verbouwing van de huiskamer: het laatste gezamenlijke plan van Ad en mij. Die verbouwing is inmiddels klaar: de schuur is bij de kamer getrokken waardoor deze ongeveer eenderde groter is geworden. Het is nog mooier geworden dan ik had verwacht. De wijnkelder ( de ingang lag in deze schuur) heb ik opgeofferd. Ik kwam er nooit en het was een vochtige, naargeestige ruimte.  Ik heb bovendien nog een schuur, die ik gebruik als houtopslag en waar in de winter de tuinmeubels staan, en natuurlijk nog de stal, met het kippenhok en de hooi-, en stro opslag. De kamervoliere met de parkietjes staan inmiddels ook echt in de kamer, voor de nieuwe tuindeuren. De kippen kunnen er geen genoeg van krijgen en staan bijna de hele dag aan de andere kant van de deur naar de vogeltjes te staren.

Er ligt buiten nog een hoop bouwafval dat moet worden opgeruimd. Ik weet alleen nog niet hoe. De schilders hebben wel wát meegenomen, maar er ligt toch nog heel veel. Kleine dingen kan ik bij stukjes en beetjes wekelijks in de vuilnisbak gooien, maar daar ben ik dan waarschijnlijk aan het einde van het jaar nóg mee bezig. Er wordt hier twee keer per jaar grof vuil opgehaald, maar geen bouwafval.

Ad is nu ruim een halfjaar dood. Ik denk dagelijks aan hem en mis hem erg. Inmiddels is begin deze maand ook mijn exman, met wie ik 25 jaar was getrouwd, overleden na een hartinfarct. We hadden al jaren geen contact meer, maar toch doet het pijn. Het was wél de vader van mijn kinderen. Hij is maar 71 jaar geworden. Ook niet oud dus.

Ik zal elk jaar een onderhoudsplan voor het huis en de tuin moeten maken. Dat moet: het huis is oud en het verdient dat het goed wordt onderhouden. Dit jaar moet het stucwerk van de schuur worden gerepareerd en een deel van het tuinhuis opnieuw worden gebeitst. Ook moeten een aantal steunbalken onder de veranda worden vervangen. Die zijn weggerot. Nu maar gaan voor betere kwaliteit. Zelf ga ik wat staldeuren opnieuw beitsen. Er blijft genoeg te doen.

In deze saaie, koude maanden lees ik veel en speel ik Wordfeud (een online versie van scrabble) met mijn zus, mijn zwager en mijn dochter. Via het spel kan ik ook met hen appen. Met mijn zus heb ik afgesproken dat als ik een dag niet van me laat horen, zij contact opneemt met mijn vrienden die hier in de buurt wonen. Als internet er uit ligt, laat ik haar dat weten via whatsapp op de telefoon. Dat is voor mij een geruststelling. Ik ben weliswaar niet bang, hier in mijn eentje, maar er kan natuurlijk altijd wat gebeuren.

Intussen kijk ik al weer uit naar de lente, maar dat duurt nog wel even. In de lente wil ik ook een paar kippen en een nieuwe haan kopen. De vorige haan had een ziekte en is doodgegaan en van mijn drie nieuwe brahmakippen is er één door een roofvogel gedood. De andere twee jonkies zijn mooi groot geworden en zullen begin maart wel gaan leggen.

 

 

 

 

Reacties (1)

Op 2 oktober kwamen mijn dochter en kleinzoon voor 9 dagen naar Nagypall. Het was een heerlijke tijd. Veel herinneringen opgehaald aan Ad en veel leuke dingen gedaan. Kleinzoon Almir maakte goed gebruik van het bubbelbad, we gingen een paar keer uit eten, maar kookten ook samen. Ik kan er weer een hele tijd tegen!

In het tuincentrum van Mohacs hebben we samen een paar klimplanten gehaald, kamperfoelie en clematis, en die hebben we samen geplant bij de oude hondenkennel.Het is de bedoeling dat ze helemaal over de houten pergola gaan groeien, maar dat is hier altijd afwachten.Soms gaat het goed en soms niet. De kiwi die ik eerder had geplant, is ondanks mijn goede zorgen doodgegaan.

Gisteren nog even teruggereden naar het tuincentrum (30 km, maar een mooie rit door slaperige dorpjes), om een vogelhuisje te kopen (de standaard had ik nog). Ik heb het zó neergezet dat ik van de winter de vogeltjes kan zien eten. Mijn kippen zijn (op één kip na) een maand geleden door vossen geroofd en ook het krielhaantje heeft het leven gelaten toen de grasmaaiers per ongeluk de poort open lieten staan en onze honden naar de grote tuin konden sprinten. Ze hebben het diertje waarschijnlijk doodgeschud of het is aan stress gestorven. Hij had geen verwondingen. Op de markt in Pécs heb ik toen drie brahmakippen en een nieuwe haan gekocht. De kipjes zijn nu acht weken oud en groeien als kool. De haan heet Adriaan en is een aparte. Hij heeft een kale nek. Eerst dacht ik dat collegahanen zijn nek hadden kaalgeplukt, maar het is waarschijnlijk de soort (die turken heet). Mooi is hij dus niet, maar onwaarschijnlijk lief voor de kipjes. Hij zorgt als een vader voor ze. Waar de kipjes zijn, daar is Adriaan.

Het is met ruim 20 graden al een week prachtig najaarsweer (ouwewijvenzomer noemen ze dat hier) en dat blijft ook nog een tijdje zo. Overdag lees ik veel: ik heb van stiefdochter Claire megaveel Libelles toegestuurd gekregen, of ik kijk iets op "uitzending gemist" of ik speel een spelletje Wordfeud. Dat is een potje scrabble dat je via internet met anderen kunt spelen. Mijn zus en mijn zwager, maar vooral ook dochter Karin, zijn er  steengoed in, dus ik verlies (nog) altijd. Maar het houdt de grijze cellen soepel. En er is natuurlijk de dagelijkse zorg voor de dieren. Ik heb ook weer parkietjes. Dat vind ik gezellig. 's avonds zet ik ze binnen en overdag staan ze in de serre met de deur open. 's Avonds luister ik sinds kort naar muziek die ik gedownload heb van youtube.Ik heb twee kleine luidsprekerboxjes gekocht die ik heb aangesloten op de laptop en ik ben best tevreden met de geluidskwaliteit. Ik luister vooral naar Franse chansons, Spaanstalige muziek maar ook naar klassiek. Mozart en Vivaldi zijn mijn favorieten.

Inmiddels heb ik ook winterbanden besteld. Allemachtig wat zijn die dingen duur! Ben ruim 400 euro kwijt. En dat was dan nog een prijs in de middencategorie! Dat komt omdat de banden van de auto zo breed zijn.

Na Ad's overlijden heb ik een paar abonnementen opgezegd, en ik ga me nu beraden op een nieuw abonnement. Ik ben er nog niet uit.

Half november krijg ik nog bezoek van onze beste vrienden uit Veldhoven en daar verheug ik me nu al op. Nog een maandje wachten dus.

Reacties (2)

Het is nu zes weken geleden dat Ad is overleden. Ik ben nog steeds intens verdrietig maar besef dat ik ook veel lieve vrienden om me heen heb. Afgelopen week waren mijn zoon Eric en mijn kleindochter Josje hier. We hadden fijne gesprekken en hebben samen ook leuke dingen gedaan zoals uitstapjes in de omgeving. Daarnaast bood Eric ook veel praktische steun en was elke dag wel in de weer in of rond het huis. Toverde onder andere stoepen tevoorschijn onder lagen aarde en onkruid, haalde het lelijke betongaas weg bij de oude hondenren, maakte dat deuren niet meer klemmen en kocht voor mij een haspel met slang voor bij het tuinhuis, zodat ik straks veel gemakkelijker vijver en zwembad kan bijvullen en de planten water kan geven. Josje bewerkte foto's van Ad en mij en printte ze uit op fotopapier zodat ik ze kan inlijsten.

De week voelde als een warm bad en hun aanwezigheid alleen al was een groot kado. Ze brachten een mooie kei mee ( symbolisch, want Ad's achternaam is Keij) met een prachtige tekst er op. Die ligt nu in de kamer zodat ik er elke dag even naar kan kijken.

Ik probeer het ritme van de dag terug te vinden. Het is volop zomer dus zwem ik 's morgens een half uurtje, nadat ik voor de dieren heb gezorgd. Ik doe mijn boodschappen en lees wat. Ik draai een wasje en dek de bedden op voor mijn volgende gasten: Ad's dochter Claire en haar vriend Robin die begin september een paar dagen komen. Ik drink een koffietje en geniet in de schaduw van de tuin en de vele vogels die hier zitten.

Ik ga vroeg naar bed. Neem een glaasje wijn mee en steek een wierookstokje aan.De honden naast me en aan mijn voeten. Soms te vroeg: want gisteren stonden  daar ineens Jean Claude en Ghislaine op de stoep, die afscheid kwamen nemen na een maandje verblijf in hun huis hier in de straat. Gelukkig zijn ze begin september weer hier en blijven dan weer een tijdje.

Natuurlijk ben ik ook veel alleen, maar soms heb ik dat alleen zijn ook nodig om te mijmeren over de mooie jaren met Ad en de goede tijden die we toch ook samen hadden, ondanks zijn ziekte en de zorgen die dat met zich meebracht. En ja, daarbij vloeien er ook veel tranen, elke keer opnieuw weer. Ik ga gewoon door met ademhalen....

 

 

 

Reacties (3)

Ad is nu 16 dagen dood en mijn leven is veranderd in overleven. De dagelijkse routine blijft. Zodra het licht wordt ben ik wakker. Slaap ik dan? Ja, ik verdoof me met een fles wijn en slaap dan in. De honden, één slaapt op het bed en de ander ernaast, lopen met me mee naar de keuken. Ik maak hun eten klaar en ga dan voor de kippen en de vissen zorgen. Het kippenhok moet dagelijks uitgemest: het gaat op de autmatische piloot. Ik zorg niet goed voor mezelf, ik weet het. ik eet wat yoghurt en fruit, maar ik kook niet. Af en toe haal ik iets bij de chinees in Pécs, en daar eet ik dan drie dagen van. Geen honger.

De afgelopen dagen waren heftig. Ad is maandag gecremeerd. Tevoren is hij opgebaard in het crematorium waar ik samen met zijn broer die was overgekomen en een paar goede vrienden afscheid van hem heb genomen. Mijn vrienden, Martin, Lynn en Marc, hadden gezorgd voor drie symbolische witte rozen en een ingelijste facebookfoto van Ad en mij. 

Zijn urn met de as heb ik een mooi plaatsje gegeven in de kamer. Af en toe praat ik met hem, om de oorverdovende stilte te doorbreken.

De administratieve zaken afhandelen en het berichten van veel verschillende instanties geeft op dit moment wat afleiding. Ik dool maar wat rond in huis, probeer wat te lezen maar kan me niet concentreren. De honden geven me wat troost en komen af en toe een knuffel halen,  vooral als ik weer eens in huilen uitbarst en ze me niet- begrijpend aankijken.

Er is een einde gekomen aan de constante angst om Ad  's ochtends dood aan te treffen. Een angst die er was, alle 23 jaren van ons huwelijk omdat Ad die ongeneeslijke hartkwaal had. De laatste vijf jaren leefde hij als een kasplantje. Lag eigenlijk het grootste deel van de dag op de bank en sliep heel veel. Er is een einde gekomen aan de vele ziekenhuisopnames, de nierdialyses, in het ziekenhuis en later thuis, de jicht, de astma, de kortademigheid, de zuurstofflessen in de kamer, de pijn. Ad was het zat en sprak dat ook uit. Hij was op.

Ik denk terug aan alle goede momenten: samen op de veranda van ons tuinhuis genieten van onze vijver en het mooie hongaarse landschap dat we kilometers ver konden overzien. Samen een rondje rijden en uit eten gaan. Samen naar Nederland (met de achterbak vol dialyse zakken) om kinderen en vrienden te bezoeken...... Ad hield van de goede dingen in het leven.... dat moet ik proberen vast te houden.

 

Reacties (3)

Mijn man en maatje is gisteren in het ziekenhuis in Pécs overleden. Daar was hij afgelopen zondag met spoed opgenomen met trombose in beide benen. Ik was in paniek: het was zondagochtend half zes. Ik belde de noodarts en die kwam. En niet veel later de ziekenwagen. Ik reed even later naar de eerste hulp, maar hij was al opgenomen en toen ik hem vond werd hij juist klaargemaakt voor een spoedoperatie waarbij de stolsels uit zijn beenaders zijn gehaald. Diezelfde dag nog moest hij naar de intensive care omdat zijn bloeddruk veel te laag was.Daar kreeg hij dinsdagnacht een hartstilstand en werd hij gereanimeerd. De laatste dagen van zijn leven konden we nog nauwelijks met elkaar praten: hij had een zuurstofmasker op. Het waren korte zinnen: "water", "wanneer mag ik naar huis" " wat zei de dokter". Ik gaf hem te drinken (kleine slokjes uit een bekertje, met een rietje) en deed lippenbalsem op zijn uitgedroogde lippen. Zijn voeten kleurden blauw door de slechte bloedsomloop en hij werd wat warrig. Vrijdagochtend ging ik naar het bezoekuur. Ik volgde zoals altijd het protocol: slofjes aan, schort voor en handen ontsmetten. Ik liep naar zijn bed. Ineens zag ik een heleboel tegelijk: het bed stond plat, er lag een laken over Ad, ook over zijn hoofd, en de monitor stond uit. Er kwam een verpleger op me af die me apart nam: Ad was een halfuur daarvóór, tijdens een dialyse, overleden. Ik liep terug naar het bed. De beademingsbuis zat nog in zijn mond. Hij lag er sereen en vredig bij. Ik voelde me verdoofd en vol ongeloof. Ik reed huilend terug naar huis en begon familie en vrienden te bellen.

's middags kwamen goede vrienden die mij gaan helpen bij alles wat nu geregeld moet worden.Ik zou niet weten wat ik zonder hen zou moeten....

Het is nu precies 24 uur geleden dat hij is overleden. Hij mocht maar 59 jaar worden. Ik loop door het huis te dolen.   Ik zoek zijn lievelingspolo op en een nieuwe beige broek, die we pas samen hadden gekocht. Sokken, ondergoed, voor in de kist. Ik ruim zijn dialyse spullen op, en zijn schoenen die  nog onder de tafel staan. Ik ruim de slaapzak op waar hij altijd onder sliep, op de bank in de kamer en die hij "mijn dekentje" noemde. Zijn truien ruiken nog naar hem. Ik zal ze niet wassen zodat ik ze af en toe tegen mijn gezicht kan houden om zijn vertrouwde geur in te ademen. Ik pak al zijn medicijnen  (het is een volle vuilniszak) bijeen en zal die een dezer dagen aan de huisarts geven. Het meeste is nog goed bruikbaar. De dozen dialysemateriaal (er staan er nog 26) breng ik terug naar het dialysecentrum.

 Veel kennissen heb ik hier niet, maar ik zal hier toch blijven wonen, al was het alleen al voor de honden en de kippen.

Wat zal het eenzaam zijn zonder mijn lief, zonder het vertrouwde ochtendritueel als ik een theetje en een tosti voor hem maakte.  23 jaren samen. Mijn lieve Ad, voor altijd in mijn hart.

 

 

 

Reacties (10)

Ik zit op ons eerste terrasje en  ademde zoete geur in van de bloeiende acacias.Half mei is hier alles een explosie van geuren en kleuren. De rozen staan op het punt om uit te komen,de irissen bloeien, de pioenrozen,de hondsrozen, de vlier en de rode kamperfoelie, die ik bij een dode boom heb gezet:alles bloeit uitbundig. Tot mijn geluk is mijn druivenstok niet dood: hij leek de harde winter niet te hebben overleefd, maar vlak voor ons vertrek naar NL zag ik twee voorzichtige groene blaadjes uit de doodgewaande stam komen en nu zijn de blaadjes al niet meer te tellen, al heeft hij duidelijk een knauw gehad.

Ons broedse kippetje gaat haar derde week in.Ze zit op één ei, ocherm,en ik weet niet eens of het ei is bevrucht.Ze wilde een hele tijd niet eten maar vandaag kon ik haar wat stukjes brood en appel voeren, terwijl haar zussen afgunstig toekeken, maar die krijgen echt genoeg. Omdat het prachtig weer is ( nu laat in de middag nog 25 graden en 's nachts blijft het ook een graad of twaalf) laat ik het kleine kippendeurtje open. De dames kunnen dan zelf beslissen hoe laat ze op stok gaan en hoe laat ze de tuin in willen. Dat laatste is zodra het licht is, dus rond half vijf. Als ik ze een uurtje later ga voeren,komen ze van alle kanten aanrennen....

Ik heb meer eieren dan we op kunnen dus geef ik ook veel weg.Vrienden in de straat, Marika, onze hulp en gisteren ook onze overburen, die we eigenlijk niet goed kennen. Ik had twaalf eieren voor het hek gezet met een briefje erbij. Ik durfde ze niet aan het hek te hangen uit angst dat het alarm af zou gaan...maar vandaag kwam ik de buurman tegen en hij bedankte voor de eieren. Goed terecht gekomen dus.

Vandaag ook de nieuwe tentoonstelling van de Pince Galeria bij ons in de straat gezien en Eddy bedankt voor de rondleiding met een flesje wijn. Het was een indrukwekkende tentoonstelling met veel foto's uit de communistische tijd hier.

Morgen weer naar het ziekenhuis voor een controle.

 

Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl