marijkeenad.punt.nl
Laatste artikelen

Op 2 oktober kwamen mijn dochter en kleinzoon voor 9 dagen naar Nagypall. Het was een heerlijke tijd. Veel herinneringen opgehaald aan Ad en veel leuke dingen gedaan. Kleinzoon Almir maakte goed gebruik van het bubbelbad, we gingen een paar keer uit eten, maar kookten ook samen. Ik kan er weer een hele tijd tegen!

In het tuincentrum van Mohacs hebben we samen een paar klimplanten gehaald, kamperfoelie en clematis, en die hebben we samen geplant bij de oude hondenkennel.Het is de bedoeling dat ze helemaal over de houten pergola gaan groeien, maar dat is hier altijd afwachten.Soms gaat het goed en soms niet. De kiwi die ik eerder had geplant, is ondanks mijn goede zorgen doodgegaan.

Gisteren nog even teruggereden naar het tuincentrum (30 km, maar een mooie rit door slaperige dorpjes), om een vogelhuisje te kopen (de standaard had ik nog). Ik heb het zó neergezet dat ik van de winter de vogeltjes kan zien eten. Mijn kippen zijn (op één kip na) een maand geleden door vossen geroofd en ook het krielhaantje heeft het leven gelaten toen de grasmaaiers per ongeluk de poort open lieten staan en onze honden naar de grote tuin konden sprinten. Ze hebben het diertje waarschijnlijk doodgeschud of het is aan stress gestorven. Hij had geen verwondingen. Op de markt in Pécs heb ik toen drie brahmakippen en een nieuwe haan gekocht. De kipjes zijn nu acht weken oud en groeien als kool. De haan heet Adriaan en is een aparte. Hij heeft een kale nek. Eerst dacht ik dat collegahanen zijn nek hadden kaalgeplukt, maar het is waarschijnlijk de soort (die turken heet). Mooi is hij dus niet, maar onwaarschijnlijk lief voor de kipjes. Hij zorgt als een vader voor ze. Waar de kipjes zijn, daar is Adriaan.

Het is met ruim 20 graden al een week prachtig najaarsweer (ouwewijvenzomer noemen ze dat hier) en dat blijft ook nog een tijdje zo. Overdag lees ik veel: ik heb van stiefdochter Claire megaveel Libelles toegestuurd gekregen, of ik kijk iets op "uitzending gemist" of ik speel een spelletje Wordfeud. Dat is een potje scrabble dat je via internet met anderen kunt spelen. Mijn zus en mijn zwager, maar vooral ook dochter Karin, zijn er  steengoed in, dus ik verlies (nog) altijd. Maar het houdt de grijze cellen soepel. En er is natuurlijk de dagelijkse zorg voor de dieren. Ik heb ook weer parkietjes. Dat vind ik gezellig. 's avonds zet ik ze binnen en overdag staan ze in de serre met de deur open. 's Avonds luister ik sinds kort naar muziek die ik gedownload heb van youtube.Ik heb twee kleine luidsprekerboxjes gekocht die ik heb aangesloten op de laptop en ik ben best tevreden met de geluidskwaliteit. Ik luister vooral naar Franse chansons, Spaanstalige muziek maar ook naar klassiek. Mozart en Vivaldi zijn mijn favorieten.

Inmiddels heb ik ook winterbanden besteld. Allemachtig wat zijn die dingen duur! Ben ruim 400 euro kwijt. En dat was dan nog een prijs in de middencategorie! Dat komt omdat de banden van de auto zo breed zijn.

Na Ad's overlijden heb ik een paar abonnementen opgezegd, en ik ga me nu beraden op een nieuw abonnement. Ik ben er nog niet uit.

Half november krijg ik nog bezoek van onze beste vrienden uit Veldhoven en daar verheug ik me nu al op. Nog een maandje wachten dus.

Reacties (2)

Het is nu zes weken geleden dat Ad is overleden. Ik ben nog steeds intens verdrietig maar besef dat ik ook veel lieve vrienden om me heen heb. Afgelopen week waren mijn zoon Eric en mijn kleindochter Josje hier. We hadden fijne gesprekken en hebben samen ook leuke dingen gedaan zoals uitstapjes in de omgeving. Daarnaast bood Eric ook veel praktische steun en was elke dag wel in de weer in of rond het huis. Toverde onder andere stoepen tevoorschijn onder lagen aarde en onkruid, haalde het lelijke betongaas weg bij de oude hondenren, maakte dat deuren niet meer klemmen en kocht voor mij een haspel met slang voor bij het tuinhuis, zodat ik straks veel gemakkelijker vijver en zwembad kan bijvullen en de planten water kan geven. Josje bewerkte foto's van Ad en mij en printte ze uit op fotopapier zodat ik ze kan inlijsten.

De week voelde als een warm bad en hun aanwezigheid alleen al was een groot kado. Ze brachten een mooie kei mee ( symbolisch, want Ad's achternaam is Keij) met een prachtige tekst er op. Die ligt nu in de kamer zodat ik er elke dag even naar kan kijken.

Ik probeer het ritme van de dag terug te vinden. Het is volop zomer dus zwem ik 's morgens een half uurtje, nadat ik voor de dieren heb gezorgd. Ik doe mijn boodschappen en lees wat. Ik draai een wasje en dek de bedden op voor mijn volgende gasten: Ad's dochter Claire en haar vriend Robin die begin september een paar dagen komen. Ik drink een koffietje en geniet in de schaduw van de tuin en de vele vogels die hier zitten.

Ik ga vroeg naar bed. Neem een glaasje wijn mee en steek een wierookstokje aan.De honden naast me en aan mijn voeten. Soms te vroeg: want gisteren stonden  daar ineens Jean Claude en Ghislaine op de stoep, die afscheid kwamen nemen na een maandje verblijf in hun huis hier in de straat. Gelukkig zijn ze begin september weer hier en blijven dan weer een tijdje.

Natuurlijk ben ik ook veel alleen, maar soms heb ik dat alleen zijn ook nodig om te mijmeren over de mooie jaren met Ad en de goede tijden die we toch ook samen hadden, ondanks zijn ziekte en de zorgen die dat met zich meebracht. En ja, daarbij vloeien er ook veel tranen, elke keer opnieuw weer. Ik ga gewoon door met ademhalen....

 

 

 

Reacties (3)

Ad is nu 16 dagen dood en mijn leven is veranderd in overleven. De dagelijkse routine blijft. Zodra het licht wordt ben ik wakker. Slaap ik dan? Ja, ik verdoof me met een fles wijn en slaap dan in. De honden, één slaapt op het bed en de ander ernaast, lopen met me mee naar de keuken. Ik maak hun eten klaar en ga dan voor de kippen en de vissen zorgen. Het kippenhok moet dagelijks uitgemest: het gaat op de autmatische piloot. Ik zorg niet goed voor mezelf, ik weet het. ik eet wat yoghurt en fruit, maar ik kook niet. Af en toe haal ik iets bij de chinees in Pécs, en daar eet ik dan drie dagen van. Geen honger.

De afgelopen dagen waren heftig. Ad is maandag gecremeerd. Tevoren is hij opgebaard in het crematorium waar ik samen met zijn broer die was overgekomen en een paar goede vrienden afscheid van hem heb genomen. Mijn vrienden, Martin, Lynn en Marc, hadden gezorgd voor drie symbolische witte rozen en een ingelijste facebookfoto van Ad en mij. 

Zijn urn met de as heb ik een mooi plaatsje gegeven in de kamer. Af en toe praat ik met hem, om de oorverdovende stilte te doorbreken.

De administratieve zaken afhandelen en het berichten van veel verschillende instanties geeft op dit moment wat afleiding. Ik dool maar wat rond in huis, probeer wat te lezen maar kan me niet concentreren. De honden geven me wat troost en komen af en toe een knuffel halen,  vooral als ik weer eens in huilen uitbarst en ze me niet- begrijpend aankijken.

Er is een einde gekomen aan de constante angst om Ad  's ochtends dood aan te treffen. Een angst die er was, alle 23 jaren van ons huwelijk omdat Ad die ongeneeslijke hartkwaal had. De laatste vijf jaren leefde hij als een kasplantje. Lag eigenlijk het grootste deel van de dag op de bank en sliep heel veel. Er is een einde gekomen aan de vele ziekenhuisopnames, de nierdialyses, in het ziekenhuis en later thuis, de jicht, de astma, de kortademigheid, de zuurstofflessen in de kamer, de pijn. Ad was het zat en sprak dat ook uit. Hij was op.

Ik denk terug aan alle goede momenten: samen op de veranda van ons tuinhuis genieten van onze vijver en het mooie hongaarse landschap dat we kilometers ver konden overzien. Samen een rondje rijden en uit eten gaan. Samen naar Nederland (met de achterbak vol dialyse zakken) om kinderen en vrienden te bezoeken...... Ad hield van de goede dingen in het leven.... dat moet ik proberen vast te houden.

 

Reacties (3)

Mijn man en maatje is gisteren in het ziekenhuis in Pécs overleden. Daar was hij afgelopen zondag met spoed opgenomen met trombose in beide benen. Ik was in paniek: het was zondagochtend half zes. Ik belde de noodarts en die kwam. En niet veel later de ziekenwagen. Ik reed even later naar de eerste hulp, maar hij was al opgenomen en toen ik hem vond werd hij juist klaargemaakt voor een spoedoperatie waarbij de stolsels uit zijn beenaders zijn gehaald. Diezelfde dag nog moest hij naar de intensive care omdat zijn bloeddruk veel te laag was.Daar kreeg hij dinsdagnacht een hartstilstand en werd hij gereanimeerd. De laatste dagen van zijn leven konden we nog nauwelijks met elkaar praten: hij had een zuurstofmasker op. Het waren korte zinnen: "water", "wanneer mag ik naar huis" " wat zei de dokter". Ik gaf hem te drinken (kleine slokjes uit een bekertje, met een rietje) en deed lippenbalsem op zijn uitgedroogde lippen. Zijn voeten kleurden blauw door de slechte bloedsomloop en hij werd wat warrig. Vrijdagochtend ging ik naar het bezoekuur. Ik volgde zoals altijd het protocol: slofjes aan, schort voor en handen ontsmetten. Ik liep naar zijn bed. Ineens zag ik een heleboel tegelijk: het bed stond plat, er lag een laken over Ad, ook over zijn hoofd, en de monitor stond uit. Er kwam een verpleger op me af die me apart nam: Ad was een halfuur daarvóór, tijdens een dialyse, overleden. Ik liep terug naar het bed. De beademingsbuis zat nog in zijn mond. Hij lag er sereen en vredig bij. Ik voelde me verdoofd en vol ongeloof. Ik reed huilend terug naar huis en begon familie en vrienden te bellen.

's middags kwamen goede vrienden die mij gaan helpen bij alles wat nu geregeld moet worden.Ik zou niet weten wat ik zonder hen zou moeten....

Het is nu precies 24 uur geleden dat hij is overleden. Hij mocht maar 59 jaar worden. Ik loop door het huis te dolen.   Ik zoek zijn lievelingspolo op en een nieuwe beige broek, die we pas samen hadden gekocht. Sokken, ondergoed, voor in de kist. Ik ruim zijn dialyse spullen op, en zijn schoenen die  nog onder de tafel staan. Ik ruim de slaapzak op waar hij altijd onder sliep, op de bank in de kamer en die hij "mijn dekentje" noemde. Zijn truien ruiken nog naar hem. Ik zal ze niet wassen zodat ik ze af en toe tegen mijn gezicht kan houden om zijn vertrouwde geur in te ademen. Ik pak al zijn medicijnen  (het is een volle vuilniszak) bijeen en zal die een dezer dagen aan de huisarts geven. Het meeste is nog goed bruikbaar. De dozen dialysemateriaal (er staan er nog 26) breng ik terug naar het dialysecentrum.

 Veel kennissen heb ik hier niet, maar ik zal hier toch blijven wonen, al was het alleen al voor de honden en de kippen.

Wat zal het eenzaam zijn zonder mijn lief, zonder het vertrouwde ochtendritueel als ik een theetje en een tosti voor hem maakte.  23 jaren samen. Mijn lieve Ad, voor altijd in mijn hart.

 

 

 

Reacties (10)

Ik zit op ons eerste terrasje en  ademde zoete geur in van de bloeiende acacias.Half mei is hier alles een explosie van geuren en kleuren. De rozen staan op het punt om uit te komen,de irissen bloeien, de pioenrozen,de hondsrozen, de vlier en de rode kamperfoelie, die ik bij een dode boom heb gezet:alles bloeit uitbundig. Tot mijn geluk is mijn druivenstok niet dood: hij leek de harde winter niet te hebben overleefd, maar vlak voor ons vertrek naar NL zag ik twee voorzichtige groene blaadjes uit de doodgewaande stam komen en nu zijn de blaadjes al niet meer te tellen, al heeft hij duidelijk een knauw gehad.

Ons broedse kippetje gaat haar derde week in.Ze zit op één ei, ocherm,en ik weet niet eens of het ei is bevrucht.Ze wilde een hele tijd niet eten maar vandaag kon ik haar wat stukjes brood en appel voeren, terwijl haar zussen afgunstig toekeken, maar die krijgen echt genoeg. Omdat het prachtig weer is ( nu laat in de middag nog 25 graden en 's nachts blijft het ook een graad of twaalf) laat ik het kleine kippendeurtje open. De dames kunnen dan zelf beslissen hoe laat ze op stok gaan en hoe laat ze de tuin in willen. Dat laatste is zodra het licht is, dus rond half vijf. Als ik ze een uurtje later ga voeren,komen ze van alle kanten aanrennen....

Ik heb meer eieren dan we op kunnen dus geef ik ook veel weg.Vrienden in de straat, Marika, onze hulp en gisteren ook onze overburen, die we eigenlijk niet goed kennen. Ik had twaalf eieren voor het hek gezet met een briefje erbij. Ik durfde ze niet aan het hek te hangen uit angst dat het alarm af zou gaan...maar vandaag kwam ik de buurman tegen en hij bedankte voor de eieren. Goed terecht gekomen dus.

Vandaag ook de nieuwe tentoonstelling van de Pince Galeria bij ons in de straat gezien en Eddy bedankt voor de rondleiding met een flesje wijn. Het was een indrukwekkende tentoonstelling met veel foto's uit de communistische tijd hier.

Morgen weer naar het ziekenhuis voor een controle.

 

Reacties (2)

Het was weer tijd voor een weekje NL. Het is bij mij altijd een dubbel gevoel. Aan de ene kant leuk: de kinderen,kleinkinderen en vrienden weer zien en aan de andere kant eng. Dat enge zit 'm aan de kudde beren die ik op de weg zie. Dat begint met het dialyseren van Ad. Per dag heeft hij één doos met infuuszakken nodig. Als we acht dagen gaan neem ik nog een extra doos mee, maar autopech of anderszins een probleem zou meteen dramatisch zijn, want dialyseren is levensbehoefte.

Dan de voorbereidingen: voor acht dagen eten inslaan voor de honden, de kippen en de vissen. Een A4tje met instructies schrijven voor Marika, die hier oppast. enzovoorts enzovoorts.

Het ging gelukkig allemaal prima. We reden op 1 mei en behalve prima weer hadden we ook een vrachtwagenvrije route op de eerste dag. Ik had voor de eerste keer een hotel gereserveerd voor onderweg en dat was een goed besluit: het hotel lag op maar zes km van de snelweg en deze keer dus geen gestress of er nog wel plaats was. Gezellig hotel met 1 mei vierende beierse mensen... 

Het weer was slecht, maar dat was zo in heel Europa. We konden heerlijk uitrusten in het hotel,lekker shoppen en we hadden leuke dagen met onze kinderen, kleinkinderen en vrienden.

We hadden ook ruim de tijd genomen om rond te rijden in de mooie omgeving van Oss, waar we zo lang hebben gewoond. En toch kwam ik elke keer weer tot de conclusie dat niets het haalt bij onze stek in Hongarije.Zo mooi,zo ruim en zo'n mooie woning met veel oude elementen.

We zijn weer terug. Ik miste onze honden en onze honden misten ons. Toen we terugkwamen stonden onze twee doggies ons kwispelend op te wachten en werden we helemaal schoon gelikt.... Alles uitpakken en de nieuwe aankopen een plaatsje geven.....

Het was hier ook koud en voor vannacht is er nachtvorst tot min 4 verwacht. Voor de zoveelste keer heb ik alle potplanten weer naar binnen gehaald.Maar vanaf morgen wordt alles beter, zegt de weerman....

 

Reacties (1)

Was het afgelopen week nog ruim 20 graden en konden we ons koesteren in het lentezonnetje: nu moeten we het even met 10 graden minder doen en daarbij ook nog een geniepige koude wind.

Ik had dus alle overwinterende planten al uit het tuinhuis gehaald en buiten op de veranda gezet, maar nu moest ik weer in actie komen. De gentiaan heb ik weer binnengezet, omdat dat de meest kwetsbare plant is. De oleanders staan nog wel buiten maar op een beschutte plek,ingepakt in noppenfolie en de palmen kunnen tegen dit weer, maar staan ook op een beschutte plek. De komende nachten worden ook erg koud en nachtvorst zou me niet verbazen,dus pas vanaf woensdag, als het mooie lenteweer terug is en ook de nachttemperaturen een stuk hoger,kunnen ze weer in het zonnetje.

Gisteren waren we in Móhacs in het tuincentrum. Tuinaarde en rotsplanten gekocht en de rotstuin rondom het tuinhuis verder ingericht. Leuk werk! In het tuincentrum liet ik mijn kar even voor wat het was om het zadenaanbod te bekijken. Toen ik even later weer doorliep,viel me op dat een jong stel me wel heel erg aanstaarde: "ik geloof dat u ons karretje hebt" zei ze, en waarempel, daar liep ik met een kar vol geraniums die ik beslist niet had gekocht!  Met een "neem me niet kwalijk" gaf ik de kar blozend terug aan de eigenaars en zag meteen mijn onbeheerde kar staan. Pijnlijk verstrooidheids momentje...   Met de geraniums die ik zelf wil aanschaffen wacht ik nog een week of twee. Alle geraniums zijn deze winter in de serre doodgevroren. Ik had ze te laat verhuisd naar de slaapkamer.

Twee mereld hebben zich doodgevlogen tegen het glas van de veranda. Terwijl ik er nog wel vogelstickers op geplakt had om dat te voorkomen.... zo jammer....

De oude kersenboom staat al in bloei. De pruimenbomen en de morellen zullen nu wel snel volgen.  Heerlijke tijd van het jaar. Maar vandaag en morgen even een binnendagje, behaaglijk bij de houtkachel.

 

Reacties

Éen van de kipjes die ik in de lente van 2016 kocht, bleek zich uiteindelijk te ontwikkelen tot een haan. Inmiddels een mooi en groot exemplaar. Prees ik onlangs mijn jonge haan nog de hemel in omdat hij zijn kipjes met succes had verdedigd tegen een roofvogel, nu heb ik hem letterlijk naar de hanenhemel gestuurd.  Het ging eigenlijk wel goed: mijn zwarte krielhaantje en de jonge (en veel grotere) haan, die barstte van het testosteron. Maar een paar dagen geleden was ik het krielhaantje ineens kwijt. Na een lange zoektocht door de zompige weiden die bij ons land horen, vond ik hem uiteindelijk, in een schuur, verstopt achter een houtstapel, nat, met bebloed kopje en helemaal in de stress. Ik gaf de jonge haan nog het voordeel van de twijfel: het kon immers ook een roofvogel geweest zijn die mijn haantje te pakken had genomen of op zijn minst de stuipen op het lijf had gejaagd?  Toegegeven: haantje is een schijterd: bij onraad is hij altijd als eerste weg...  Ik zette het verfomfaaide beest terug in het hok,maar wel apart in het leghok met water en voer en een oude witte kip erbij als gezelschap. Maar toen ik de kippen de volgende dag buiten liet was ik hem na een kwartier wederom kwijt. Ook viel het machogedrag van de jonge, grote haan op: veel vleugelgeklapper en gekraai en natuurlijk om de haverklap bovenop een van de kipjes....  Wéér een uitgebreide zoektocht,en ja hoor, deze keer had het haantje zich in een van de stallen verstopt waar hij helemaal in een hoekje gekropen, zielig zat te wezen. Dat ging zo dus niet langer.

Een van de hanen moest weg en de keuze was snel gemaakt: het krielhaantje heeft hier al bijna vijf jaar zijn thuis en heeft dus de oudste rechten. Omdat ik zelf geen dier (meer) dood maak,belde ik vriendin Edit en bood haar de haan aan en ja,ze wilde hem wel (voor de pőrkőlt)... Dus heb ik de haan (hij is heel tam) in een kattenmandje gestopt en naar Edit gebracht. Ik weet dat hij door Sandor met respect en vakkundig geslacht zal worden.Ik had hem echt een lang en gelukkig hanenleven gegund,maar niet als dat ten koste zou gaan van een veel kleiner en heel lief exemplaar.

Inmiddels is de orde in het kippenhok weer hersteld. Krielhaan heeft de nacht weer als enige haan met zijn kipjes doorgebracht en aan alles is te zien dat hij weet dat het gevaar is geweken. Ik heb weer een blije kippenfamilie.

Reacties

Omdat het al de hele maand koud is en er buiten veel sneeuw ligt, probeer ik het binnen gezelliger te maken. Ondanks dat we,vind ik, al in een heel knus en gezellig huis wonen, zijn er altijd nog dingen die beter of anders kunnen. In september hadden we voor Kaytlin een nieuw kussen gekocht,omdat ze een hernia heeft en veel pijn als ze opstaat.Maar het stikdure kussen viel niet bij haar in de smaak (ze vond de korreltjes inhoud eng), en dus namen we het in oktober mee naar Nederland, waar er nu de hond van dochter Claire gelukkig mee is. Intussen had ik al van alles gefrőbeld om K. toch een lekkere ligplaats te geven,maar het bleef behelpen. Eergisteren zag ik bij de Lidl een groot paars hondenkussen en dat kocht ik. Het kussen was weliswaar groot,maar K.is nog groter, dus offerde ik de laatste wollen deken op en drapeerde die ernaast.En toen was het afwachten...zou ze het nieuwe plekje accepteren of zou ze er naast gaan liggen? Vanaf mijn bed keek ik gespannen toe. Gelukkig. K. drapeerde,na enig argwanend gesnuffel,haar pijnlijke achterhand op het nieuwe kussen en ze heeft er vannacht lekker op geslapen. Opgelost.

Verder drentel ik rond in huis: wat kan er nog anders of beter? Een bankje met door de honden afgeknauwde armleuningen sjouw ik van de slaapkamer naar de gang.Het is zwaar werk, want ik heb de inhoud van het bankje (schoenen en zo) er voor het gemak maar in laten zitten. In de gang staat een grote oude kist ( soort van dekenkist) die ik behandeld heb met lijnolie. Ik vind hem erg mooi geworden en dus zeul ik de kist in de omgekeerde richting van de gang naar de slaapkamer. Mijn rug protesteert, auau,maar als ik iets in mijn kop heb gebeurt het ook. De kist staat op zijn plek : ik leg er een grijs-witte wollen plaid en een stapel kleine kussentjes op (alles jaren geleden voor kleine prijsjes gekocht in de kringloop winkel) en ik vind het resultaat prachtig. Het behandelde hout oogt warm en kleurt heel mooi bij de hardhouten vloer....

Ik ben voorlopig weer tevreden. In de huiskamer heb ik in een donkere hoek electra laten aanleggen en via internet een staande lamp gekocht.

Het was even spannend, want ik had geen ervaring met kopen bij een hongaarse webwinkel,maar het ging probleemloos en de lamp is precies wat ik wilde.

Nog even en ik kan weer buiten aan de slag, maar dan moet eerst de sneeuw weg zijn.

 

Reacties

Afgelopen nacht hebben we oud en nieuw gevierd in het dorpshuis van Himeshaza, hier 15 km vandaan. We reden er met vier auto's naar toe: behalve wij nog zes Fransen en vier hongaren. We hadden van te voren gereserveerd voor het lopend buffet en in gedachten maakte ik me al een voorstelling hoe de avond zou verlopen: vette hongaarse hapjes bij TL verlichting..... We hadden het advies gekregen zelf wat wijn mee te nemen maar die flessen lieten we in eerste instantie uit gene toch maar in de auto liggen. Hoe anders was de werkelijkheid: een groot dorpshuis, stemmig verlicht, waar we werden verwelkomd met een palinkaatje danwel een glaasje jaegermeister. Binnen een grote zaal, mooi verlicht, mooi aangeklede tafels en om zeven uur een geweldig lopend buffet, met de traditionele linzensoep, heerlijke schotels en verrukkelijke toetjes. Geen drankjes, maar dat was kennelijk bekend want geleidelijk aan zag ik genodigden binnenkomen met tassen en dozen en verscheen er steeds meer drank op tafel. Op onze tafel rode en witte wijn (in 2,5 liter colaflessen) spuitwater en palinka en wij gingen onze meegebrachte rode wijn ook maar snel halen. Ondanks dat er door de organisatie voor volop eten was gezorgd, brachten veel mensen ook nog eens hun eigengemaakte zoutjes en hapjes mee. Op het podium begon een band te spelen. Goeie muziek en een leuke zangeres. Het repertoire was half Duits, half Hongaars. Bij ons speelt een band een half uurtje en pauzeert dan een kwartier, maar deze jongens gingen bijna non stop door en er werd door de aanwezigen onvermoeibaar gedanst. Jong en oud (ik zag  een oude dame van minstens tachtig met paillettenjasje de hele avond swingen), dik en dun in feestelijke glitterjurkjes geperst tot net over de billen. De gewone nummers werden regelmatig afgewisseld met kringdansen met opzwepende zigeunermuziek en schel gefluit van de omstanders. Deed me denken aan de volksmuziek in Baskenland waar ik als 18jarige ooit een feest meemaakte. Het was een hele belevenis en een kennismaking met het temperament van de hongaren... Om 12 uur kwam de champagne op tafel en werd er buiten vuurwerk afgestoken. Tegen een uur was ik doodmoe (ik ben gewend vroeg naar bed te gaan) en zijn we teruggereden. We hadden weinig gedronken maar ja, het is hier zero tolerance en we waren blij dat er geen controles waren. Misschien knijpt de politie hier een oogje dicht in de nieuwjaarsnacht?  Er was sowieso geen kip te zien op de landwegen waarover we naar huis reden. Een gedenkwaardige avond, maar wel heel leuk!

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl